عصر ایران - رولز-رویس فانتوم از مرحله توسعه هدف روشنی داشت: نه سرعت یا شتاب، بلکه ایزوله کامل فضای داخل کابین از جهان بیرون. موتور ۶.۷۵ لیتری V12 بر کیفیت چرخش نرم و سطح بالای سکوت تمرکز داشت. شاسی آلومینیومی فضایی، عایقبندی گسترده صدا و تنظیم سیستم تعلیق برای حداقل کردن انتقال اطلاعات جاده، همه بر اساس اولویت صندلی عقب طراحی شدند. در این خودرو، عملکرد فنی نه چیزی برای نمایش، بلکه عنصری بود که باید کاملاً پنهان میماند.
رولز-رویس با تپنده توربودوقلو 6.75 لیتری 12 سیلندر 453 اسب بخاری(بالا) / مایباخ با تپنده توربودوقلو 5.5 لیتری 12 سیلندر 604 اسب بخاری(پایین)
در مقابل، مایباخ ۵۷ S با همان کلاس، نقطه شروعی متفاوت داشت. این خودرو به موتور ۵.۵ لیتری V12 توئینتوربو AMG M275 مجهز بود که قدرت در محدوده ۶۰۰ اسببخار و گشتاور ۱۰۰۰ نیوتنمتر را حفظ کرد. سکوت و آرامش شرط پایه بود، اما واکنش سریع در شتابگیری و رانندگی در سرعت بالا نیز حفظ شد. این رویکرد در بازار سدانهای فوقلوکس آن دوره، تقریباً تنها گزینهای بود که مالک-راننده مستقیم را در نظر میگرفت.
رولز-رویس با شاخص صفر تا 100برابر با 6-1 ثانیه / مایباخ همین شاخص در 5 ثانیه و بیشینه سرعت برتر
تفاوت این دو خودرو روشن است: فانتوم لوکس مبتنی بر حذف حس رانندگی، و ۵۷ S لوکس همراه با حفظ عملکرد رانندگی.
هر دو در همان دوره و در اوج بازار حضور داشتند، اما تعریف لوکس برای هر کدام کاملاً متفاوت بود.