عصر ایران - شرکت خودروسازی فراری در سال ۱۹۹۵ میلادی با طراحی و ساخت مدل «فراری F50»، ایده و مفهوم رانندگی با یک خودروی فرمول یک در جادههای استاندارد شهری را به واقعیت تبدیل کرد.
این خودرو بر پایه مهندسی و ساختار مکانیکی خالص توسعه یافت و در فرآیند طراحی آن تمرکز ویژهای بر روی ارتباط مستقیم راننده با جاده و پیشرانه صورت گرفت.
فراری F50 به یک پیشرانه ۴.۷ لیتری تنفس طبیعی ۱۲ سیلندر (V12) مجهز است که فناوری آن به طور مستقیم از خودروی فرمول یک «فراری ۶۴۱» اقتباس شده است. این پیشرانه توانایی تولید ۵۲۰ اسب بخار قدرت را دارد و محدوده دور موتور آن تا ۸,۵۰۰ دور بر دقیقه (rpm) امتداد مییابد. نیروی این پیشرانه از طریق یک جعبهدنده ۶ سرعته دستی به چرخها منتقل میشود.
در ساختار فنی این سوپراسپرت از هیچگونه سیستم کنترل کشش یا فیلترهای الکترونیکی هدایت رانندگی استفاده نشده است تا رفتار خودرو کاملا بر پایه ساختار مکانیکی و ارتباط با آسفالت شکل بگیرد.
این خودرو بر روی یک شاسی مونوکوک از جنس فیبر کربن بنا شده است که از شاخصههای اصلی مهندسی خودروهای مسابقهای به شمار میرود. بر اساس آمارهای رسمی، فراری بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ میلادی تنها ۳۴۹ دستگاه از مدل F50 را تولید و روانه بازار کرد. این محصول تنها در پنج رنگ رسمی کارخانهای قابل سفارش بود که همین امر میزان کمیابی آن را در بازار خودروهای کلکسیونی افزایش داده است.