عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در دوران جنگ جهانی دوم و به ویژه در سال 1940، بریتانیا با تهدید جدی حمله زمینی آلمان نازی روبرو بود. این وضعیت بحرانی باعث شد تا مهندسان هوانوردی دست به طراحی های خلاقانه و گاه بسیار عجیبی بزنند. یکی از این پروژه های منحصر به فرد، هواپیمای آزمایشی «وستلند پی-12» (Westland P.12) بود که بیشتر با نام «وستلند وندوور» (Westland Wendover) شناخته می شد؛ نامی که از نزدیک ترین شهر به پایگاه هوایی «هالتون» نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF Halton) گرفته شده بود.
هواپیمای وندوور بر پایه بدنه هواپیمای پشتیبانی معروف «لایسندر» ساخته شد، اما مهندسان شرکت وستلند تغییراتی انقلابی و ظاهری بسیار عجیب به آن بخشیدند:
سیستم بال دلان (Delanne Wing): این هواپیما به جای بال های سنتی، از دو جفت بال غیرهم تراز (یک بال بزرگ در جلو و یک بال کوچک تر در عقب) بهره می برد. این ترکیب بندی، پایداری پروازی فوق العاده ای در سرعت های پایین به هواپیما می داد.
برجک دفاعی در انتهای بدنه: شگفت انگیزترین بخش طراحی وندوور، حذف دم سنتی و نصب یک برجک جنگی سنگین مجهز به 4 تیربار در انتهای بدنه بود. برای پیاده سازی این ایده، سکان های عمودی دم به دو انتهای بال عقبی منتقل شدند.
هدف از ساخت: ایده اصلی این بود که این پرنده با پرواز در ارتفاع بسیار پایین، سواحل بریتانیا را پوشش دهد و سربازان یا قایق های هجومی دشمن را با برجک دم خود به رگبار ببندد.
در سال 1941، تنها یک فروند نمونه آزمایشی از این هواپیما ساخته شد و پروازهای اولیه آن موفقیت آمیز بود. خلبانان تست از هندلینگ و پایداری عالی آن شگفت زده شده بودند. با این حال، با رفع خطر حمله فوری آلمان و تامین جنگنده های قدرتمندتر برای نیروی هوایی بریتانیا، پروژه وندوور به مرحله تولید انبوه نرسید و بایگانی شد.
تنظیم و ترجمه: محمدی مهدی حیدرپور