عصر ایران - آیا مدیران اجرایی کشور مثلاً شهردار، مدیرکل، استاندار، وزیر باید فقیر باشند یا ثروتمند؟
سال هاست که در ایران، طرز تفکری را جا انداخته اند که مسؤولان حتماً باید فقیر و ندار باشند تا درد فقرا را بفهمند.
اما
شاید بهتر باشد در این گزاره تجدیدنظر کنیم و بگوییم کسی که خودش فقیر
بوده و برغم حضور در مناصب مدیریتی، نتوانسته یک زندگی آبرومند از طریق حلال و مشروع برای خانواده اش تأمین کند،
اساساً شخص مدیر و مدبری نیست و لذا نمی تواند در مدیریت عمومی اش نیز
موفق باشد.
کسب ثروت حلال، نه نقطه ضعف که مایه مباهات است.
این
که گفته اند حاکم اسلامی باید همانند مردمان عادی و تهیدست زندگی کند،
ناظر به رهبر جامعه است که در خصوص هر دو رهبر جمهوری اسلامی مصداق عینی
داشته و واقعاً هم عملی شده است، نه این که شرط هر مدیریت اجرایی در جمهوری
اسلامی، فقر و نداری باشد و مدیران به تهیدستی شان افتخار کنند!