غزل شماره 105 حافظ

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ور نه اندیشه این کار فراموشش باد

آن که یک جرعه می از دست تواند دادن
دست با شاهد مقصود در آغوشش باد

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد

شاه ترکان سخن مدعیان می‌شنود
شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد

گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت
جان فدای شکرین پسته خاموشش باد

چشمم از آینه داران خط و خالش گشت
لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد

نرگس مست نوازش کن مردم دارش
خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ
حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد

تفسیر :

زیاده روی هیچگاه نتیجه خوبی نخواهد داشت، دست از حرص و طمع برداشته و همیشه میانه رو باشید تا از شر گرفتاری ها در امان بمانید. بخشی از ثروت خود را در راه رضای خداوند به افراد فقیر ببخشید، انفاق برکت مال را نیز بیشتر خواهد کرد.

همواره هوشیار باشید و یاس و ناامیدی را از خود دور کنید. با اینکه خود را مظلوم جلوه می دهید اما در طول زندگی در حق افرادی ظلم کرده و حق آن ها را ضایع نموده اید.

به فکر خلق خدا بوده و بخشش را فراموش نکنید. بندگی خداوند را به خوبی به جا آورید تا نام نیک تان در همه جا پخش خواهد شد.