غزل شماره 116 حافظ

کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت
نهاده‌ایم مگر او به تیغ بردارد

کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه
که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد

به پای بوس تو دست کسی رسید که او
چو آستانه بدین در همیشه سر دارد

ز زهد خشک ملولم کجاست باده ناب
که بوی باده مدامم دماغ تر دارد

ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که تو را
دمی ز وسوسه عقل بی‌خبر دارد

کسی که از ره تقوا قدم برون ننهاد
به عزم میکده اکنون ره سفر دارد

دل شکسته حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله داغ هوایی که بر جگر دارد

تفسیر :

ظاهربینی را کنار گذاشته و به راحتی به هرکسی اعتماد نکنید. حرف های زیبا و ادب و کمالات ظاهری فردی ممکن است باعث فریب شما شود، اما شما از باطن او خبر ندارید.

با افراد دلسوز که به فکر شما هستند مشورت کنید و از نصایح آن ها استفاده کنید. سفر خوب است و تجربه های زیادی به شما خواهد داد.

به پدر و مادر خود احترام بگذارید و نذر را ادا کنید. به خداوند توکل کنید که با یاری او کارها بر وفق مراد انجام خواهد شد.