غزل شماره 155 حافظ

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقه دهنش چون شکر فروریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آب روی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

تفسیر :

به زودی قرار است تصمیم مهمی بگیرید که هنوز درباره آن دچار شک و تردید هستید. خوب فکر کنید و بدون سنجیدن تمام جوانب دست به هیچ کاری نزنید که نتیجه خوبی نخواهد داشت.

در صورت نیاز با دوستان صدیق مشورت کرده و از آن ها کمک بخواهید. همیشه زندگی به کام ما نخواهد بود، به آنچه برای شما مقدر شده شکایت نکنید و صبوری پیشه کنید تا بتوانید بر سختی های راه غلبه کرده و بر مشکلات فائق آیید. تسلیم خواست خدا باشید.