غزل شماره 287 حافظ

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوه شیرین شکرخای تو خوش

همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف
همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش

شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح
چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش

هم گلستان خیالم ز تو پر نقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار
کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم که بدان بیماری
می‌کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

در بیابان طلب گر چه ز هر سو خطریست
می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش

تفسیر :

راه عشق سخت است و دشواری های زیادی در مسیر وجود دارد که هرکسی را تاب و توان گذشتن از آن ها نیست. برای تحقق یافتن آرزوها و رسیدن به وصال یار باید با اراده آهنین و محکم قدم بردارید.

یاس و ناامیدی را از خود دور کنید و قاطعانه به تلاش خود ادامه دهید تا یار را در آغوش بکشید. به زودی بیمار شفا پیدا می کند، ملاقات مهمی در پیش دارید که برای شما منفعت به همراه خواهد داشت.