غزل شماره 365 حافظ

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم
در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ایم
هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ایم

عمری گذشت تا به امید اشارتی
چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده‌ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم
ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز
بنیاد بر کرشمه جادو نهاده‌ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال
همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ایم

در گوشه امید چو نظارگان ماه
چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ایم

گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست
در حلقه‌های آن خم گیسو نهاده‌ایم

تفسیر :

اگرچه دیگران با گوشه و کنایه سعی می کنند شما را از کاری که می کنید پشیمان کنند، اما ناامید و سست نشوید و سعی کنید با تمام توان برای رسیدن به اهداف خود تلاش کنید.

آن چه در زندگی دارید همه به لطف پروردگار و تلاش خودتان حاصل شده، مراقب باشید تا آن چه به سختی به دست آورده اید به راحتی به باد ندهید.