غزل شماره 380 حافظ

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
که من دلشده این ره نه به خود می‌پویم

در پس آینه طوطی صفتم داشته‌اند
آن چه استاد ازل گفت بگو می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن آرایی هست
که از آن دست که او می‌کشدم می‌رویم

دوستان عیب من بی‌دل حیران مکنید
گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع می گلگون عیب است
مکنم عیب کز او رنگ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است
می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی
گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم

تفسیر :

بسیار پریشان و سردرگم هستید و نمی دانید برای آینده چه راهی را در پیش گرفته و چه اهدافی برای خود تعیین کنید. منتظر نباشید که دیگران به جای شما فکر کنند و تصمیم بگیرند!

با خودتان خلوت کنید و درباره اهدافی که دارید خوب فکر کنید و مواردی که لازم است تغییر دهید و بهترین تصمیمات را اتخاذ کنید، سپس با اراده قوی و همت عالی برای رسیدن به آن ها تلاش کنید.