غزل شماره 384 حافظ

می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان

مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردون
تا او به سر درآید بر رخش پا بگردان

مر غول را برافشان یعنی به رغم سنبل
گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان

یغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست
در سر کلاه بشکن در بر قبا بگردان

ای نور چشم مستان در عین انتظارم
چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشته بد از یار ما بگردان

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست
گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

تفسیر :

از کبر و خودبینی برحذر باشید که عاقبت خوبی ندارد و شما را از رسیدن به موفقیت دور می کند. قدر دوستان جانی را بدانید و با آن ها صادق و یکرنگ باشید تا در مواقعی که به حضورشان نیاز دارید به کمک شما بشتابند.

مدتی است از یار دور افتاده و غم فراق شما را آزار می دهد. سرانجام هجران پایان پیدا کرده و به وصال یار می رسید. از حرص و طمع برای مال دنیا دست بردارید و قناعت پیشه کنید.