غزل شماره 411 حافظ

تاب بنفشه می‌دهد طره مشک سای تو
پرده غنچه می‌درد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

شاه‌نشین چشم من تکیه گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسرای تو

تفسیر :

مدتی است در خودتان فرو رفته و به دیگران بی محلی می کنید، این کار باعث آزار دل و رنجش اطرافیان شده، دست از این کار بردارید

زمان توکل و یاری گرفتن از خداوند است. برای رسیدن به موفقیت تلاش کنید. با استعانت از پروردگار متعال و کمک دیگران به زودی به خواسته های دل خواهید رسید.