غزل شماره 416 حافظ

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دلخواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه

منم که بی تو نفس می‌کشم زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ گل به جای گیاه

مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

تفسیر :

دوستان را از دشمنان بشناسید، قدر دوستان دلسوز و مورد اعتماد را بدانید و از رفیقان نامرد و بدطینت دوری کنید. در کارهای خود بیشتر دقت کنید.

انسان با عاطفه و مهربانی هستید، این محبت را از دیگران دریغ نکنید تا خلوص نیت و مهرتان به آن ها اثبات شده و دید مثبتی نسبت به شما پیدا کنند.