غزل شماره 441 حافظ

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی

بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست
گرم به هر سر مویی هزار جان بودی

برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی

گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز
سریر عزتم آن خاک آستان بودی

ز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک
که بر دو دیده ما حکم او روان بودی

اگر نه دایره عشق راه بربستی
چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی

تفسیر :

چشم انتظار دیدن یار هستید و این انتظار شما را بی قرار و ناراحت کرده است. نگرانی به دل راه ندهید و از یاس و ناامیدی برحذر باشید که به زودی با تلاش و پشتکار به مراد دل خواهید رسید.

صبور و شکیبا باشید تا خداوند لطف و رحمتش را شامل حال شما کرده و به نتیجه مطلوب دست پیدا کنید.