غزل شماره 447 حافظ

بیا با ما مورز این کینه داری
که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان
تو کز خورشید و مه آیینه داری

بد رندان مگو ای شیخ و هش دار
که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم
تو دانی خرقه پشمینه داری

به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر می‌دوشینه داری

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری

تفسیر :

این همه کینه و عصبانیت دردی دوا نمی کند، سعی کنید خود را کنترل کرده و عقل خود را به کار بیندازید. برای حل مشکلات با تدبیر و درایت عمل کنید و از دوستان مورد اعتماد کمک بگیرید.

خداوند سراسر رحمت و لطف است، به لطف بی کران پروردگار ایمان بیاورید و به او توکل کنید که همه چیز در ید قدرت اوست.