مشاهده ماده تاریک؛ برای اولین بار

مهر: دانشمندان برای اولین بار موفق به مشاهده ماده تاریک شده اند. ماده ای مرموز و نامرئی که گمان می رود ساختار جهان هستی را تشکیل داده باشد.

پس از 9 سال مطالعه و تحقیق ردیابهایی که در اعماق 609 متری از سطح زمین در معدن آهنی قدیمی در آمریکا دفن شده بودند دو ضربه را که می توانند ناشی از برخورد ذرات ماده تاریک باشند به ثبت رساندند. هر دو این ضربه ها نشانه هایی از ذرات WIMP یکی از ذرات کاندیدای تشکیل دهنده ماده تاریک را در خود دارند اما ردیابی ها به اندازه ای کافی نیستند تا بتوان با کمک آنها به اثبات حضور ماده تاریک پرداخت.

به گفته دانشمندان هنوز از میان چهار احتمال یک احتمال وجود دارد که دو ضربه وارد شده ناشی از پارازیتهای پس زمینه باشند و برای اطمینان از حضور ذرات WIMP به پنج ردیابی دقیق و مشابه نیاز است.

فیزیکدانان نظریه ماده تاریک را به منظور توضیح ناهنجاری های غریب در سرعت دورانی و خوشه بندی کهکشانها خلق کرده اند. جرم کلی تمامی ستاره ها، غبارها و گازهای موجود در خوشه های کهکشانی پنج بار کوچکتر از میزان تاثیرات گرانشی است که مشاهده می شود و به همین دلیل دانشمندان مجبور به این نتیجه گیری شدند که ماده ناشناخته ای در این میان حضور دارد که به دلیل نامرئی بودن و عدم توانایی جذب نور نام ماده تاریک را برای آن انتخاب کردند.

اکنون ماده تاریک به جایگاهی رسیده است که دانشمندان میزان حضور آن را در جهان هستی بیش از 23 درصد تخمین می زنند و به گفته آنها این ماده نقشی حیاتی در تکامل کهکشانها و ساختارهای عظیم در جهان هستی به عهده دارد به شکلی که بدون حضور این ماده کهکشانها توانایی گروه بندی در کنار یکدیگر و تشکیل خوشه ها و ابرخوشه ها را ندارند.

تا به امروز کسی هویت واقعی این ماده را درک نکرده است اما فیزیکدانان ذره ای به شباهت آنها به ذرات Wimp تاکید دارند، ذراتی که با وجود داشتن جرم هیچ تاثیری بر روی ماده معمولی ندارند و همین ویژگی ردیابی آنها را بسیار مشکل ساخته است. اما دانشمندان معتقدند با تحت نظر گرفتن مقادیر کوچک آزادسازی انرژی در زمان حرکت اتمها می توان نشانه هایی از این ذرات را یافت.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، رصدخانه مطالعاتی برودتی ماده تاریک یا CDMSII که در عمق نیم مایلی از سطح زمین واقع شده درست به همین منظور طراحی و ساخته شده است. ردیابهای ژرمانیومی و سیلیسی این رصدخانه با سرمایی تقریبا نزدیک به صفر مطلق منجمد شده اند و دانشمندان انتظار دارند ذرات Wimp پس از عبور از میان لایه های ضخیم و صخره ها خود را به ردیابها رسانده و نشانه هایی را به ثبت برسانند.