فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۰۴۸۳۹۹
تاریخ انتشار: ۰۸:۰۰ - ۱۵-۰۱-۱۴۰۴
کد ۱۰۴۸۳۹۹
انتشار: ۰۸:۰۰ - ۱۵-۰۱-۱۴۰۴

پوشش زنان ارمنه اصفهان در دوره مظفری (+عکس)

پوشش زنان ارمنه اصفهان در دوره مظفری (+عکس)
تمام ملل و اقوام در کنار ویژگی‌های سنتی دارای انواع پوشاک و لباسهای سنتی خود می‌باشند. ما بر اساس تصاویری که روی اشیاء پیدا شده طی حفاریهای باستان شناسی و نیز اطلاعات مکتوب باقی‌مانده از ادوار گذشته می‌توانیم به نحوه و اشکال پوشاک سنتی ارمنیان پی ببریم.

تمام ملل و اقوام در کنار ویژگی‌های سنتی دارای انواع پوشاک و لباسهای سنتی خود می‌باشند. ما بر اساس تصاویری که روی اشیاء پیدا شده طی حفاریهای باستان شناسی و نیز اطلاعات مکتوب باقی‌مانده از ادوار گذشته می‌توانیم به نحوه و اشکال پوشاک سنتی ارمنیان پی ببریم.

به گزارش کافه تاریخ، تنوع پوشاک زنان در سرپوش‌ها، تن پوش‌ها و زیورآلات و تزیینات وابسته به آنان به مراتب بیشتر از پوشاک مردان است. پوشاک زنان ارمنی منطقهٔ فریدن در تمام روستاها دارای یک شکل و الگوست. این لباس لباسی است که زنان ارمنی در زمان مهاجرت به ایران آن را به تن داشته و سال‌ها در حفظ و نگهداری آن تلاش کرده‌اند. در طول قرن‌های هفدهم تا بیستم میلادی فرهنگ بومی ارمنیان فریدن تأثیرات خواسته و ناخواستهٔ بسیاری را از فرهنگ و هنر ایرانی پذیرفته‌است.

پوشش زنان ارمنه اصفهان (+عکس)
 يكي از زنان ارامنه اصفهان با لباس محلي ، در دوره مظفري
 
دختران بین سنین کودکی تا اواخر نوجوانی از «چین شابیک» یا در اصطلاح پیراهن چین دار با رنگ‌های شاد و پیش بند استفاده می‌کردند. دختران هم به مانند زنان برای آرایش مو گیسوان خود را در یک یا دو رشته می‌بافتند و سپس، کلاه عرق چین سکه دوزی شده‌ای از جنس مخمل، چیت یا ابریشم بر سر می‌گذاشتند و بر روی عرق چین هم «لاچاک» (لاچاک روسری بزرگی به ابعاد ۱/۵ متر و به صورت چهارگوش بود که دختران از چیت گدار و زنان از جنس کُدَری به رنگ زرشکی با دنباله‌های بلند به سر می‌کردند) می‌انداختند.
 
از دیگر زیورآلات آنان دستبندهایی از سکه و گلوبندهایی با مهره‌های رنگین بود. دختران فریدنی دهان خود را با «باشماخ» (باشماخ دستمالی سفید از جنس ململ بود که زنان بعد از ازدواج به صورت سه گوش بر روی چانه و دهان خود می‌بستند و آن را با بندهایی در پشت گردن محکم می‌کردند) نمی‌بستند.

پوشش زنان ارمنه اصفهان (+عکس)
 
دختران فریدن (اصفهان) هنگام عروسی پس از پوشیدن لباس محلی زنانه که شامل «شابیک» ،(پیراهن را در اصطلاح محلی شابیک می‌گفتند. شابیک تن پوشی بود تا مچ پا، یقه گرد و دارای چاک کوچکی در قسمت جلو که معمولاً با بندینک باز و بسته می‌شد) «مینتان» (مینتان تن پوشی آستردار، جلوباز و یقه هفت بود که با یک دکمه (سکه) در قسمت شکم بسته می‌شد.
 
مینتان دارای دو جیب در پهلوها، آستینی بلند و چاک بلندی تا آرنج بود که در صورت نیاز با دکمه و بندینک بسته می‌شد) و «گُگنوتس» (این تن پوش پیش بندی از جنس متقال به رنگ‌های قرمز عنابی و زرشکی بود که آن را بر روی مینتان می‌بستند). بود شروع به تزیین سر می‌کردند و گاه همراه با تزیینات برسر عروس «گلخی کُقر» (تور سر عروس را در اصطلاح محلی گلخی کُقر می‌گویند.
 
 گلخی کُقر پارچهٔ ترمهٔ چهار گوشی دارای ریش‌های تزیینی در چهار طرف بود که آن را هنگام عروسی به صورت سه گوش بر سر عروس می‌انداختند). دختران تنها به هنگام ازدواج مجاز به استفاده از تزیینات مخصوص زنان و عروسان بودند.
برچسب ها: پوشش زنان ، ارمنه
ارسال به دوستان
انتقاد تهیه‌کننده سینما از دسته‌بندی‌های مخرب همکاری جدید کی یف و واشنگتن به بهانه جنگ علیه ایران: پول از آمریکا تولید پهپاد از اوکراین چالش حقوقی رسانه‌های کاربرمحور؛ جریمه ۳.۶ همتی آپارات بر چه مبنایی است؟ الجزیره: چین تمایلی به میانجی‌گری بین تهران و واشنگتن ندارد ترامپ: کوبا یک کشور شکست خورده است که در مسیر تنزل حرکت می کند رونمایی از شاهنامه خطی ۳۵۰ ساله در کتابخانه حرم مطهر رضوی خاورمیانه و فرسودگی روانی؛ زندگی در سایۀ بحران‌های بی‌پایان گوگل اولین حمله سایبری جهان با تکیه بر هوش مصنوعی را خنثی کرد ساعت کاری جدید ادارات و بانک‌ها ابلاغ شد قیمت انواع سکه و طلا در بازار امروز 22 اردیبهشت درگذشت مایکل پنینگتون بازیگر نامدار تئاتر و سینمای جهان معامله بزرگ در راه است یا آتش‌بس موقت؟ اعضای کمیته انتصابات شرکت فولاد آلیاژی ایران معرفی شدند دیپلماسی در بن‌بست؛ آیا کلید صلح خاورمیانه در شهر ممنوعه است؟ همه چیز درباره جشنواره کن ۲۰۲۶