تاریخ:
ترامپ خطاب به اسرائیل: لازم نیست هر بار که دنبال یک نفر میگردید یک ساختمان مسکونی را با خاک یکسان کنید 
درس پنجاه و سه
ورود آدمهای خوب ممنوع!
عصبانیام از این فوتبالی که عزیزان ساختهاند. از تیم ملیای که کاپیتانش بازیکن بیباشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمکپاشیهای گاهبهگاه بیرانوند باشد.
عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - صبح اینستاگرام را باز میکنم و با ویدیویی روبهرو میشوم که در آن محمدحسین میثاقی از خوب بودن وحید هاشمیان حرف میزند. انگار هر دو میدانند اینجا، جایی برای آدمهای خوب نیست.
افسوس میخورم برای تمام پانزدهـشانزده سالی که فوتبال ایران را دنبال کردم. شاید همین است که دیگر حتی ما که با این فوتبال بزرگ شدیم، هم اعصاب دیدنش را نداریم؛ چه برسد به مردم عادی.
اسکرول میکنم و به پادکست فوتبال ۳۶۰ میرسم. مجتبی هاشمی گلایه میکند از حضور امیر قلعهنویی. میگوید تیمی که حالا اینقدر بین مردم منفور شده، روزی امیدشان بود. روزی خیابانها برای دیدن بازیهایش خلوت میشد. اما حالا انگار مردم با تیم قلعهنویی قهر کردهاند. با بغضی در گلو میگوید: «کاش قلعهنویی برود.»
من دوباره اسکرول میکنم. به نظرم خود هاشمی هم میداند برای هیچکس مهم نیست. مگر ما قلعهنویی را آوردیم که با خواسته ما برود؟
عصبانیام از این فوتبالی که عزیزان ساختهاند. از تیم ملیای که کاپیتانش بازیکن بیباشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمکپاشیهای گاهبهگاه بیرانوند باشد.
هیچچیز سر جای خودش نیست. از آن حرف ناصر خان حجازی سالها گذشته، اما هنوز هم در فوتبال ایران هیچ چیز سر جای خودش نیست.
نه اینکه مدافع هاشمیان باشیم و همه تقصیرها را گردن امیر قلعهنویی بیندازیم، نه!
اما نباید کار فوتبال ما به جایی میرسید که مجری، مربی، پادکستر و تماشاگر، همگی به این نتیجه برسیم که در آن امیدی نیست.
در ترس تنهایی فوتبال ایران، چراغی روشن نمانده و هر روز اوضاع خرابتر میشود.
فرقی نمیکند طرفدار مذاکره با غرب باشید یا از آنهایی که باور دارند مشکل از خودمان است؛ حالا دیگر هیچکدامتان یا بهتر بگویم هیچکداممان با این تیم ملی و این فوتبال حال خوبی نداریم. ما از نرسیدنهای پیاپی خستهایم، و در ساختار فعلی هیچ راهی برای برونرفت نمیبینیم.
به قول حامد بهداد، «به دنبال یک معجزهایم»؛ معجزهای که بیاید و این فوتبال را نجات دهد، نقطهی روشنی به ما هدیه کند — از جنس گل به خودی مراکشیها یا از جنس گل قوچاننژاد به کره.
ما بیش از هر زمان دیگری به یک خوشی جمعی نیاز داریم، جایی که همگی با هم بخندیم؛ همان چیزی که سالها تنها فوتبال میتوانست به ما ببخشد و حالا انگار خود فوتبال هم از آن ناتوان شده است.
لینک کوتاه: کپی لینک
هواگرد غولپیکر چین مسلح شد / «هیولای دریای بوهای» چیست؟ منظرۀ شهر «ورامین» در دوران احمدشاه معنی CE در محصولات الکترونیکی چیست؟ راز اتاق 404: افسانه و حقیقت پشت معروفترین خطای اینترنت آناتومی شگفتانگیز لاله گوش / رادیاتور مخفی یا یک اشتباه تکاملی؟ حمله پهپادی به مقر احزاب کرد مخالف جمهوری اسلامی ایران در اربیل استقبال پاپ از تفاهمنامه ایران و آمریکا کریخوانی ستاره بلژیک پیش از دیدار با تیم ملی ایران توقف صدور مجوز برای خودروهای مونتاژی با ارزبری بالا جامعه مدرسین حوزه علمیه قم: در شرایط حساس کنونی، حفظ وحدت از هر امر دیگری واجب تر است گزارش عراقچی به نمایندگان مجلس درباره روند مذاکرات توقیف خودروی پورشه سردار آزمون در کرمان (+عکس) آلمان: آماده کمک در زمینه تضمین موفقیت توافق ایران و آمریکا هستیم روایت واشنگتن پست از جزئیات جدید مذاکرات ایران و آمریکا کهورک سیستان و بلوچستان برای سومین روز پیاپی گرمترین نقطه ایران شد