فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۰۵۹۵۵
تاریخ انتشار: ۱۹:۲۲ - ۲۹-۰۷-۱۴۰۴
کد ۱۱۰۵۹۵۵
انتشار: ۱۹:۲۲ - ۲۹-۰۷-۱۴۰۴

ورود آدم‌های خوب ممنوع!

ورود آدم‌های خوب ممنوع!
عصبانی‌ام از این فوتبالی که عزیزان ساخته‌اند. از تیم ملی‌ای که کاپیتانش بازیکن بی‌باشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمک‌پاشی‌های گاه‌به‌گاه بیرانوند باشد.

عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - صبح اینستاگرام را باز می‌کنم و با ویدیویی روبه‌رو می‌شوم که در آن محمدحسین میثاقی از خوب بودن وحید هاشمیان حرف می‌زند. انگار هر دو می‌دانند اینجا، جایی برای آدم‌های خوب نیست.

افسوس می‌خورم برای تمام پانزده‌ـ‌شانزده سالی که فوتبال ایران را دنبال کردم. شاید همین است که دیگر حتی ما که با این فوتبال بزرگ شدیم، هم اعصاب دیدنش را نداریم؛ چه برسد به مردم عادی.
 
اسکرول می‌کنم و به پادکست فوتبال ۳۶۰ می‌رسم. مجتبی هاشمی گلایه می‌کند از حضور امیر قلعه‌نویی. می‌گوید تیمی که حالا این‌قدر بین مردم منفور شده، روزی امیدشان بود. روزی خیابان‌ها برای دیدن بازی‌هایش خلوت می‌شد. اما حالا انگار مردم با تیم قلعه‌نویی قهر کرده‌اند. با بغضی در گلو می‌گوید: «کاش قلعه‌نویی برود.»
 
من دوباره اسکرول می‌کنم. به نظرم خود هاشمی هم می‌داند برای هیچ‌کس مهم نیست. مگر ما قلعه‌نویی را آوردیم که با خواسته ما برود؟
عصبانی‌ام از این فوتبالی که عزیزان ساخته‌اند. از تیم ملی‌ای که کاپیتانش بازیکن بی‌باشگاه است. از لیگی که هیچ جذابیتی ندارد؛ شاید تهِ جذابیتش همان نمک‌پاشی‌های گاه‌به‌گاه بیرانوند باشد.
 
هیچ‌چیز سر جای خودش نیست. از آن حرف ناصر خان حجازی سال‌ها گذشته، اما هنوز هم در فوتبال ایران هیچ چیز سر جای خودش نیست.
نه اینکه مدافع هاشمیان باشیم و همه تقصیرها را گردن امیر قلعه‌نویی بیندازیم، نه!
 
اما نباید کار فوتبال ما به جایی می‌رسید که مجری، مربی، پادکستر و تماشاگر، همگی به این نتیجه برسیم که در آن امیدی نیست.
در ترس تنهایی فوتبال ایران، چراغی روشن نمانده و هر روز اوضاع خراب‌تر می‌شود.
 
فرقی نمی‌کند طرفدار مذاکره با غرب باشید یا از آنهایی که باور دارند مشکل از خودمان است؛ حالا دیگر هیچ‌کدام‌تان یا بهتر بگویم هیچ‌کدام‌مان با این تیم ملی و این فوتبال حال خوبی نداریم. ما از نرسیدن‌های پیاپی خسته‌ایم، و در ساختار فعلی هیچ راهی برای برون‌رفت نمی‌بینیم.
 
به قول حامد بهداد، «به دنبال یک معجزه‌ایم»؛ معجزه‌ای که بیاید و این فوتبال را نجات دهد، نقطه‌ی روشنی به ما هدیه کند — از جنس گل به خودی مراکشی‌ها یا از جنس گل قوچان‌نژاد به کره.
ما بیش از هر زمان دیگری به یک خوشی جمعی نیاز داریم، جایی که همگی با هم بخندیم؛ همان چیزی که سال‌ها تنها فوتبال می‌توانست به ما ببخشد و حالا انگار خود فوتبال هم از آن ناتوان شده است.
 
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
ارسال به دوستان
هراس تندروهای آمریکا از امتیازدهی به ایران/ سناتور دموکرات: شیطان در جزئیات است آیا قانون ۵ ثانیه واقعیت دارد؟ حقایق باور نکردنی درباره غذایی که روی زمین می‌افتد تشنگی آخرین هشدار بدن برای نیاز به آب / توصیه‌های وزارت بهداشت برای روزهای گرم پاسخ پدر هواشناسی ایران به شایعات؛ رادارها نه‌ باران می‌سازند نه جلوی بارش را می‌گیرند «حسینیه شاه‌ولی تفت» در دوران احمدشاه قاجار (عکس) محمد مهاجری: جمع‌کردن تندروها برای نظام مثل آب خوردن است اما.../ شورای عالی امنیت ملی همچون زمان شهید لاریجانی باید قاطع عمل کند کوهنوردی شش ساعته خانم بازیگر در دل ارتفاعات پلنگچال (+عکس) برادرکشی در شهرک ولیعصر تهران/ قاتل با زنی جوان متواری شد قتل مرد جوان به‌خاطر جای پارک چد نکته روانشناسی و توصیه درباره نسل z این ۵ علامت عجیب از کمبود کلسیم خبر می‌دهند / چطور کلسیم بیشتری دریافت کنیم؟ علاقه قاچاقچیان حیات وحش به خرس سیاه/ تلاش برای شناسایی کریدورهای قاچاق تاریخ به روایت تصویر / این رسم قدیمی چه بلایی سر پای زنان می‌آورد قلب‌تان را با این خوراکی‌های منجمد به خطر نیندازید گران‌ترین قطعه به کار رفته در گوشی‌های هوشمند