بهترین روش آبپز کردن سیب‌ زمینی

معمولاً شروع با آب سرد مؤثرتر است. یعنی سیب‌زمینی‌ها را در قابلمه قرار می‌دهید، به‌قدری آب سرد رویشان می‌ریزید که حدود ۲–۳ سانتی‌متر بالاتر از سیب‌زمینی باشد، سپس قابلمه را روی حرارت می‌گذارید و اجازه می‌دهید آب کم‌کم گرم شود تا جوش بیاید. 

 

به گزاش فرادید، این روش سبب می‌شود سیب‌زمینی‌ها یکدست‌تر پخته شوند، یعنی بیرون و داخل آن‌ها تقریباً همزمان به دما برسند و از خشک یا خمیری شدن نامناسب اجتناب شود. 

 

نقطه قوت دیگر: با این روش احتمال این که سیب‌زمینی‌ها از هم باز شوند یا بافتشان ناهماهنگ شود کاهش می‌یابد. 

شستن دقیق سیب‌زمینی پیش از پخت اهمیت دارد. 

 

اگر سیب‌زمینی بزرگ است، بهتر است آن را خرد یا قطعه‌قطعه کنید تا یکنواخت‌تر بپزد. 

 

به آب، نمک کافی اضافه کنید؛ این کار به طعم بهتر سیب‌زمینی کمک می‌کند و طعم‌شان را در سراسر بافت آن یکدست می‌کند. 

 

 

پس به جوش آمدن آب، حرارت را کاهش دهید تا پخت با «قُل‌قُل ملایم» (نه جوشیدن شدید) ادامه یابد. این کار به سیب‌زمینی فرصت می‌دهد تا به‌طور یکنواخت نرم شود. 

 

برای تشخیص اینکه پخت کامل شده، از چنگال یا چاقو استفاده کنید: اگر راحت فرو رفت، یعنی سیب‌زمینی آماده است. 

در رسانه‌ها و برخی دستورهای آشپزی دیده می‌شود که آب‌پز کردن سیب‌زمینی با آب جوش توصیه می‌شود؛ گفته می‌شود این روش ویتامین‌ها و مواد مغذی را بهتر حفظ می‌کند. اما مشکل این توصیه اینست که اگر سیب‌زمینی را مستقیم داخل آب جوش بیاندازید، بخش بیرونی خیلی سریع می‌پزد و بخش داخلی ممکن است دیرتر مغزپخت شود یا اصلاً مغزپخت نشود؛ بنابراین بافت نهایی ناهماهنگ می‌شود. به این معنی که حتی اگر حفظ مواد مغذی هدف باشد، کیفیت بافت (یعنی طعم، نرمی و یکنواختی) هم مهم است و این روش (شروع از آب جوش) آن‌طور که برخی ادعا می‌کنند، بی‌عیب نیست. 

 

اگر هدف شما پخت سیب‌زمینی است، چه برای خوردن ساده، چه برای تهیه پوره، سالاد سیب‌زمینی یا هر استفاده دیگر، بهتر است سیب‌زمینی را در آب سرد قرار دهید، سپس آب را به نقطه جوش برسانید و بگذارید با حرارت ملایم بپزد. این روش با بیشترین احتمال سبب می‌شود سیب‌زمینی با بافت یکنواخت، طعم بهتر و نتیجه رضایت‌بخش پخته شود.