وقوع تصادف عجیب حین فیلمبرداری حمله ایران به مواضع آمریکا در کویت 
درس چهل و هشت
به بهانه مرگ زن کوهنورد ایرانی در آغوش سرد دماوند: به انتخابش احترام میگذاریم
عصر ایران؛ داریوش صارمی- بار دیگر دماوند، این معبد سترگ و خاموش، شاهد حادثهای غمانگیز شد. روزی سرد از آذرماه، هنگامی که بانوی کوهنورد- طاهره حاصلی- با عزم و ارادهای استوار به قصد صعود انفرادی بر فراز قلهی دماوند رهسپار شد، پس از چند روز بیخبری، پیکر بیجان او در آغوش کافر دره آرام گرفت.
این نخستین بار نیست که زمستانهای سخت و صعودهای پرچالش، جان کوهنوردان را در خود میبلعند. هر ساله، با آغاز فصل صعودهای زمستانی، جامعهی کوهنوردی با داغی تازه روبهرو میشود؛ داغی که پرسشهای بیپایان را برمیانگیزد: آیا صعود انفرادی برای حرفهایترین کوهنوردان شایسته است؟ آیا تجربه و مهارت میتواند سدّی در برابر تقدیر باشد؟
بیگمان پاسخ منفی است. خانم حاصلی بارها و بارها در زمستانهای گذشته، قلههای بلند ایران از جمله دماوند را به تنهایی صعود کرده بود. آنچه این بار رخ داد، نه از کمتجربگی، که از راز بزرگ زندگی و مرگ سرچشمه میگیرد. مرگ، سرنوشت محتوم همۀ انسانهاست؛ خواه در جادهای پرحادثه، خواه در آتش جنگ، خواه در دل یخچالهای کوهستان و طاهرۀ حاصلی کوه نوردی بی تجربه نبود و خود تصمیم گرفت به تنهایی صعود کند و افسوس...!
شاید اگر تقدیر چنین نبود، او همچون دفعات پیشین، فرودی ایمن را تجربه میکرد. اما هنگامی که موسم مرگ فرا میرسد، بهانهها بیشمارند. آنچه بر ما میماند، نه انکار مرگ، بلکه احترام به انتخابهای انسانهایی است که با شجاعت، راهی کوهستان میشوند و با دلی پرامید بازمیگردند یا در آغوش کوه، جاودانه میشوند.
یادمان باشد حتی گروهی از کوهنوردان باتجربه، با تجهیزات کامل، در سالهای گذشته در دماوند جان باختند. به خاطر داریم جلال عزیز با آن تجارب سترگش در در دل صخرهای همین دماوند جاودانه شد. پس حادثه، تنها به فرد یا انتخاب او محدود نمیشود؛ بلکه بخشی از حقیقتی است که کوهستان در دل خود نهفته دارد.
امروز، در برابر یاد و نام طاهره حاصلی سر فرود میآوریم. او شکست نخورد، به جاودانگی پیوست. کوه، پیکر او را در آغوش گرفت و روحش را به بلندای آسمان سپرد. برای آرامش روحش دعا میکنیم و به انتخابش احترام میگذاریم.
کوهستان، همچنان پابرجاست؛ و انسان، همچنان در جست وجوی قلههاست.
