عصر ایران ؛ فریده غائب ــ در روزهایی که تورم مداوم، ابعاد زندگی مردم را کوچکتر کرده است، دولت با طرح اختصاص کالابرگ یک میلیون تومانی وارد میدان شده؛ راه حلی فوری برای مدیریت سفرههایی که روز به روز کوچکتر میشوند. پرسش اساسی این است که آیا این سیاست حمایتی، میتواند رفاه از دسترفته خانوار را به طور واقعی جبران کند؟
داستان کاهش رفاه عمومی در ماههای اخیر، با سیاست حذف ارز ترجیحی (ارز ۴۲۰۰ تومانی) آغاز شد. ارز ترجیحی به منظور واردات کالاهای اساسی نظیر گندم، دارو، نهادههای دامی و برخی اقلام خوراکی با نرخ دولتی پایینتر از بازار آزاد تخصیص مییافت تا قیمت نهایی برای مصرفکننده نهایی کنترل شود.
با حذف این سیاست حمایتی، هزینه واردات کالاهای اساسی به شدت افزایش یافت و در نتیجه، موجی از گرانیها و سقوط شدید قدرت خرید مردم، به ویژه در دهکهای درآمدی پایین، جامعه را فرا گرفت. محصولاتی که پیشتر از ارز ترجیحی بهرهمند بودند، مانند برنج و روغن، اکنون با نرخ ارز بازار آزاد وارد میشوند.
در واکنش به این شرایط تورمی، دولت اختصاص کالابرگ یا یارانه نقدی را در دستور کار قرار داد تا مازاد قیمتهای ایجاد شده را تا حدودی جبران کند. اما ارزیابی واقعیتهای میدانی نشان میدهد که این اقدام صرفاً در حکم یک مسکّن است.