وون کره شمالی بی‌اعتبار شد؛ روستاییان به دلار و یوان پناه بردند

عصر ایران- اقتصاد کره شمالی با یکی از شدیدترین بحران‌های ارزی سال‌های اخیر مواجه شده است؛ به‌طوری‌که ارزش پول ملی این کشور (وون) در بازار غیررسمی به پایین‌ترین حد تاریخی خود سقوط کرده و هر ۱۰۰ دلار آمریکا از مرز ۶ میلیون وون عبور کرده است.

 Daily NK نوشت روزبه‌روز افراد بیشتری در مناطق روستایی کره شمالی، پول نقد اضافی خود را به دلار آمریکا یا یوان چین تبدیل می‌کنند؛ چرا که نگرانی‌ها از کاهش سریع ارزش وون کره شمالی افزایش یافته است. حتی در جوامع کشاورزی که پیش‌تر علاقه چندانی به ارزهای خارجی نداشتند، این باور در حال گسترش است که نگه داشتن وون کره شمالی یعنی ضرر کردن.

بر اساس گفته یک منبع Daily NK در استان پیونگان شمالی در روز چهارشنبه، ساکنان مناطق روستایی شهرستان‌هایی مانند ریونگ‌چون و تونگ‌چانگ به‌طور فزاینده‌ای به شهرهای نزدیک مراجعه می‌کنند تا حتی مبالغ اندکی از وون خود را به دلار یا یوان تبدیل کنند. آنها معتقدند نگاه داشتن ارز خارجی، به جای وون داخلی، ارزش پس‌اندازهایشان را بهتر حفظ می‌کند.

در گذشته، جوامع کشاورزی فرصت چندانی برای استفاده از ارز خارجی در معاملات روزمره نداشتند و به همین دلیل، در مقایسه با ساکنان شهرها، حساسیت کمتری نسبت به نوسانات نرخ ارز داشتند. این وضعیت به‌ویژه در مناطق کوهستانی مشهود بود؛ جایی که جانگ‌مادانگ‌ها، بازارهای غیررسمی که از دهه ۱۹۹۰ به ستون اصلی اقتصاد کره شمالی تبدیل شده‌اند، تنها حدود هر ۱۰ روز یک‌بار فعالیت می‌کنند. معاملات نیز عمدتاً به شکل پایاپای یا با استفاده از وون انجام می‌شود و در نتیجه مردم کمتر با ارزهای خارجی سر و کار دارند.

اما این وضعیت از نیمه دوم سال ۲۰۲۴ تغییر کرد؛ زمانی که قیمت کالاها و نرخ ارز به‌سرعت افزایش یافت. حتی در مناطق روستایی، فروشندگان بیش از گذشته قیمت کالاها را بر اساس نرخ روز ارز و به وون تعیین می‌کنند. از آنجا که قیمت‌ها کاهش نیافته‌اند، نگرانی در میان جوامع کشاورزی افزایش یافته که نگه داشتن وون به معنای کاهش ارزش دارایی‌هایشان است.

این منبع گفت: نرخ ارز طی دو سال گذشته دائماً افزایش یافته و ارزش پول ملی، یعنی وون کره شمالی، همچنان کاهش پیدا کرده است. حتی مردم مناطق روستایی که قبلاً هیچ علاقه‌ای به ارز خارجی نداشتند، اکنون احساس می‌کنند نیاز جدی دارند حتی مبالغ اندک پول خود را به ارز خارجی تبدیل کنند.

او افزود: پیش از کرونا، ۱۰۰ دلار حدود ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار وون کره شمالی ارزش داشت، اما اکنون ارزش آن به حدود ۶ میلیون وون رسیده است. کسی که آن زمان ۹۰۰ هزار وون داشت، امروز تنها معادل حدود ۱۵ دلار در اختیار دارد؛ در حالی که کسی که ۱۰۰ دلار داشت، اکنون می‌تواند حدود ۶ میلیون وون دریافت کند. همین موضوع همه‌چیز را توضیح می‌دهد.

پول ملی بی‌ارزش‌تر از کاغذ باطله شد

منبعی در استان ریانگ‌گانگ نیز وضعیت مشابهی را توصیف کرد. او گفت: مردم مناطق مرزی از یوان زیاد استفاده می‌کنند، اما در جوامع کشاورزی که تجارت منبع اصلی درآمد نیست، مردم معمولاً مقدار اندک پولی را که داشتند به صورت وون نگاه می‌داشتند.

او افزود: اما طی دو سال گذشته، قیمت‌ها و نرخ ارز آن‌قدر افزایش یافته که مردم شوکه شده‌اند و این موضوع به بحث روزمره در همه جا تبدیل شده است. همین مسئله باعث شده روستاییان احساس کنند نگه داشتن یوان ضروری است.

گزارش‌ها حاکی است برخی ساکنان این مناطق حتی می‌گویند وون اکنون از کاغذ باطله هم بی‌ارزش‌تر است و فقط کسانی که هنوز متوجه نشده‌اند چه اتفاقی افتاده، وون نگاه می‌دارند.

این منبع گفت: اعتماد به پول ملی از قبل نیز به دلیل اصلاحات پولی سال ۲۰۰۹ پایین بود؛ اصلاحاتی که بخش بزرگی از پس‌اندازهای خصوصی مردم را از بین برد. اکنون افزایش قیمت‌ها و نرخ ارز بار دیگر این اعتماد را متزلزل کرده است.

او ادامه داد: در جریان اصلاحات پولی، همه مردم تقریباً به یک اندازه متضرر شدند. اما اکنون شکاف میان مردم، بسته به اینکه ارز خارجی در اختیار داشته باشند یا نه، به‌شدت افزایش یافته است. همین مسئله ترجیح ارز خارجی را بیشتر کرده است.

این منبع اضافه کرد: مهم نیست دولت با چه شدتی استفاده از ارز خارجی را سرکوب کند؛ وقتی ارزش پول ملی با این سرعت کاهش می‌یابد، چنین سرکوبی چه فایده‌ای دارد؟ واقعیت این است که این باور که نگاه داشتن ارز خارجی، به جای وون، تنها راه جلوگیری از ضرر است، هر روز قوی‌تر می‌شود.

با این حال، اگرچه استفاده از ارز خارجی به عنوان وسیله‌ای برای حفظ ارزش دارایی در حال گسترش به مناطق روستایی است، همه مردم توانایی واکنش به کاهش ارزش وون از طریق خرید دلار یا یوان را ندارند.

بیشتر خانوارهای مناطق کشاورزی تنها از طریق کشاورزی امرار معاش می‌کنند و پول نقد اضافی برای تبدیل به ارز خارجی ندارند. بنابراین، آنها بیش از دیگران در معرض تأثیر افزایش قیمت‌ها و کاهش ارزش وون قرار دارند.

در نهایت، داشتن یا نداشتن دارایی‌های ارزی در حال تبدیل شدن به یک معیار جدید برای تعیین جایگاه اقتصادی افراد، حتی در مناطق روستایی کره شمالی است.

این منبع گفت: هر کسی که حتی مقدار کمی وون داشته باشد، اکنون می‌تواند آن را به دلار یا یوان تبدیل کند؛ اما کسانی که حتی وونی برای تبدیل ندارند، نمی‌توانند چنین کاری انجام دهند. زندگی هر روز سخت‌تر می‌شود و وقتی مردم شکاف میان کسانی که ارز خارجی دارند و کسانی که ندارند را در زندگی روزمره خود احساس می‌کنند، این مسئله تنها بر نارضایتی آنها می‌افزاید. 

وون کره شمالی بی‌اعتبار شد؛ روستاییان به دلار و یوان پناه بردند

اقتصاد کره شمالی با یکی از شدیدترین بحران‌های ارزی سال‌های اخیر مواجه شده است؛ به‌طوری‌که ارزش پول ملی این کشور (وون) در بازار غیررسمی به پایین‌ترین حد تاریخی خود سقوط کرده و هر ۱۰۰ دلار آمریکا از مرز ۶ میلیون وون عبور کرده است.

 به گزارش عصرایران، Daily NK نوشت روزبه‌روز افراد بیشتری در مناطق روستایی کره شمالی، پول نقد اضافی خود را به دلار آمریکا یا یوان چین تبدیل می‌کنند؛ چرا که نگرانی‌ها از کاهش سریع ارزش وون کره شمالی افزایش یافته است. حتی در جوامع کشاورزی که پیش‌تر علاقه چندانی به ارزهای خارجی نداشتند، این باور در حال گسترش است که نگه داشتن وون کره شمالی یعنی ضرر کردن.

بر اساس گفته یک منبع Daily NK در استان پیونگان شمالی در روز چهارشنبه، ساکنان مناطق روستایی شهرستان‌هایی مانند ریونگ‌چون و تونگ‌چانگ به‌طور فزاینده‌ای به شهرهای نزدیک مراجعه می‌کنند تا حتی مبالغ اندکی از وون خود را به دلار یا یوان تبدیل کنند. آنها معتقدند نگه داشتن ارز خارجی، به جای وون داخلی، ارزش پس‌اندازهایشان را بهتر حفظ می‌کند.

در گذشته، جوامع کشاورزی فرصت چندانی برای استفاده از ارز خارجی در معاملات روزمره نداشتند و به همین دلیل، در مقایسه با ساکنان شهرها، حساسیت کمتری نسبت به نوسانات نرخ ارز داشتند. این وضعیت به‌ویژه در مناطق کوهستانی مشهود بود؛ جایی که جانگ‌مادانگ‌ها، بازارهای غیررسمی که از دهه ۱۹۹۰ به ستون اصلی اقتصاد کره شمالی تبدیل شده‌اند، تنها حدود هر ۱۰ روز یک‌بار فعالیت می‌کنند. معاملات نیز عمدتاً به شکل پایاپای یا با استفاده از وون انجام می‌شود و در نتیجه مردم کمتر با ارزهای خارجی سر و کار دارند.

اما این وضعیت از نیمه دوم سال ۲۰۲۴ تغییر کرد؛ زمانی که قیمت کالاها و نرخ ارز به‌سرعت افزایش یافت. حتی در مناطق روستایی، فروشندگان بیش از گذشته قیمت کالاها را بر اساس نرخ روز ارز و به وون تعیین می‌کنند. از آنجا که قیمت‌ها کاهش نیافته‌اند، نگرانی در میان جوامع کشاورزی افزایش یافته که نگه داشتن وون به معنای کاهش ارزش دارایی‌هایشان است.

این منبع گفت: نرخ ارز طی دو سال گذشته دائماً افزایش یافته و ارزش پول ملی، یعنی وون کره شمالی، همچنان کاهش پیدا کرده است. حتی مردم مناطق روستایی که قبلاً هیچ علاقه‌ای به ارز خارجی نداشتند، اکنون احساس می‌کنند نیاز جدی دارند حتی مبالغ اندک پول خود را به ارز خارجی تبدیل کنند.

او افزود: پیش از کرونا، ۱۰۰ دلار حدود ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار وون کره شمالی ارزش داشت، اما اکنون ارزش آن به حدود ۶ میلیون وون رسیده است. کسی که آن زمان ۹۰۰ هزار وون داشت، امروز تنها معادل حدود ۱۵ دلار در اختیار دارد؛ در حالی که کسی که ۱۰۰ دلار داشت، اکنون می‌تواند حدود ۶ میلیون وون دریافت کند. همین موضوع همه‌چیز را توضیح می‌دهد.

پول ملی بی‌ارزش‌تر از کاغذ باطله شد

منبعی در استان ریانگ‌گانگ نیز وضعیت مشابهی را توصیف کرد. او گفت: مردم مناطق مرزی از یوان زیاد استفاده می‌کنند، اما در جوامع کشاورزی که تجارت منبع اصلی درآمد نیست، مردم معمولاً مقدار اندک پولی را که داشتند به صورت وون نگه می‌داشتند.

او افزود: اما طی دو سال گذشته، قیمت‌ها و نرخ ارز آن‌قدر افزایش یافته که مردم شوکه شده‌اند و این موضوع به بحث روزمره در همه جا تبدیل شده است. همین مسئله باعث شده روستاییان احساس کنند نگه داشتن یوان ضروری است.

گزارش‌ها حاکی است برخی ساکنان این مناطق حتی می‌گویند وون اکنون از کاغذ باطله هم بی‌ارزش‌تر است و فقط کسانی که هنوز متوجه نشده‌اند چه اتفاقی افتاده، وون نگه می‌دارند.

این منبع گفت: اعتماد به پول ملی از قبل نیز به دلیل اصلاحات پولی سال ۲۰۰۹ پایین بود؛ اصلاحاتی که بخش بزرگی از پس‌اندازهای خصوصی مردم را از بین برد. اکنون افزایش قیمت‌ها و نرخ ارز بار دیگر این اعتماد را متزلزل کرده است.

او ادامه داد: در جریان اصلاحات پولی، همه مردم تقریباً به یک اندازه متضرر شدند. اما اکنون شکاف میان مردم، بسته به اینکه ارز خارجی در اختیار داشته باشند یا نه، به‌شدت افزایش یافته است. همین مسئله ترجیح ارز خارجی را بیشتر کرده است.

این منبع اضافه کرد: مهم نیست دولت با چه شدتی استفاده از ارز خارجی را سرکوب کند؛ وقتی ارزش پول ملی با این سرعت کاهش می‌یابد، چنین سرکوبی چه فایده‌ای دارد؟ واقعیت این است که این باور که نگه داشتن ارز خارجی، به جای وون، تنها راه جلوگیری از ضرر است، هر روز قوی‌تر می‌شود.

با این حال، اگرچه استفاده از ارز خارجی به عنوان وسیله‌ای برای حفظ ارزش دارایی در حال گسترش به مناطق روستایی است، همه مردم توانایی واکنش به کاهش ارزش وون از طریق خرید دلار یا یوان را ندارند.

بیشتر خانوارهای مناطق کشاورزی تنها از طریق کشاورزی امرار معاش می‌کنند و پول نقد اضافی برای تبدیل به ارز خارجی ندارند. بنابراین، آنها بیش از دیگران در معرض تأثیر افزایش قیمت‌ها و کاهش ارزش وون قرار دارند.

در نهایت، داشتن یا نداشتن دارایی‌های ارزی در حال تبدیل شدن به یک معیار جدید برای تعیین جایگاه اقتصادی افراد، حتی در مناطق روستایی کره شمالی است.

این منبع گفت: هر کسی که حتی مقدار کمی وون داشته باشد، اکنون می‌تواند آن را به دلار یا یوان تبدیل کند؛ اما کسانی که حتی وونی برای تبدیل ندارند، نمی‌توانند چنین کاری انجام دهند. زندگی هر روز سخت‌تر می‌شود و وقتی مردم شکاف میان کسانی را که ارز خارجی دارند و کسانی که ندارند در زندگی روزمره خود احساس می‌کنند، این مسأله تنها بر نارضایتی آنها می‌افزاید.

کیومرث صابری؛ چگونه «گل‌آقا» و بعد «گل‌آقای ملت ایران» شد؟

بیشتر بخوانید:

اقتصادهای نوظهور پیشران رشد اقتصاد جهان می‌شوند

عجیب‌ترین کارهایی که دیکتاتورهای مشهور انجام داده‌اند

شروط سئول برای گفت‌وگوی ترامپ با کره شمالی

تماشاخانه

سجاد رود؛ سدی که کشاورزان را بیچاره می‌کند ، جنگل را می‌بلعد و آینده‌اش نامعلوم است

یکی از ماندگارترین سکانس‌های فرار از زندان تاریخ سینما (تماشا کنید)

فیلم های دیگر