عصر ایران ؛ حسن ظهوری ــ این دستها حالا بهجای پدر بر پارچه میکوبند. فاطمه تلاش میکند میراث پدر را زنده نگه دارد؛ هنری که هر ضربه بر پارچه، روایتی از عشق و هنر میسازد.
این مهرها حدود ۱۰۰ سال قدمت دارند و ساخت آنها به سال ۱۳۲۶ بازمیگردد. مهرهایی که پدربزرگ فاطمه ساخته و حالا این هنر، نسل به نسل به میراث رسیده است؛ مهرهایی که از روزی، برکت و شکرگزاری روایت میکنند.
پس از آماده شدن رنگها، دست را با پارچه میبندند. این کار کمک میکند مهرها بهتر روی پارچه نقش ببندند. هر مهری که میبینید، بخشی از این هنر کهن را شکل میدهد؛ مهرهایی که امروز خودشان به بخشی از میراث فرهنگی تبدیل شدهاند.
اینجا خبری از نقاشی و طراحی با قلممو نیست. تمام نقوش، حاصل ضرب مهرهایی است که یکی پس از دیگری بر پارچه مینشینند.
حالا فاطمه میخواهد هنر پدر را زندهتر و پویاتر نگه دارد؛ پدری که در تمام این سالها، چیزی جز عشق به او نبخشیده است.
فاطمه کسبوکار خودش را راه انداخته تا این هنر به فراموشی سپرده نشود. دختری که حالا در شهر کوچک خود، مثل خورشیدی در میان این هنر زیبا میدرخشد و آوازه هنر چیتگری را از تیران به سراسر ایران رسانده است.