کد خبر ۱۲۰۷۳۸۴
تاریخ انتشار: ۱۳:۲۵ - ۲۸-۰۸-۱۴۰۵
کد ۱۲۰۷۳۸۴
انتشار: ۱۳:۲۵ - ۲۸-۰۸-۱۴۰۵

ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید

داستان
این مطلب در فضای مجازی فراگیر شده است. ما هم نتوانستیم نویسنده و منبع اولیه را بیابیم. اگر شما می شناسید، معرفی کنید.

از پشت شیشه عطاری، مشغول تماشای کیسه‌های گل‌گاوزبان و اسطوخودوس بودم که صدای پسربچه‌ای حواسم را پرت کرد:

ـ آقاااا، ساندویچ هشتاد تومنی ندارید؟

کنار عطاری یک ساندویچی بود. صاحب مغازه جواب داد:

ـ نه عزیزم، ساندویچ‌ها همه صد و پنجاه تومنن.

پسر به پول‌های توی مشت‌اش نگاه کرد و گفت:

ـ خیلی گرونه...

خانمی که حدود شصت سال داشت، گفت:

ـ مادرجان، من حساب می‌کنم. چی دوست داری بخوری؟

پسر خودش را جمع‌وجور کرد، چهره‌اش جدی شد و گفت:

ـ خودم پول دارم.

بعد رفت کنار مغازه ایستاد. دوباره پول‌هایش را شمرد و جیب‌هایش را گشت. انگار ده‌تومانی دیگری پیدا کرده بود. زیر لب گفت: «نود تومن...» بعد دستش را به دهانش گرفت؛ مثل آدمی که سخت مشغول فکر و حساب‌وکتاب است.

شصت تومان کم داشت؛ اما از عزت‌نفسش حتی یک تومان هم کم نبود.

رفتم جلو و بلند پرسیدم:

ـ آقا، ساندویچ‌ها چنده؟

مرد گفت:

ـ خانم محترم، قیمت‌ها روی برده؛ می‌تونید ببینید.

وانمود کردم ندیده‌ام. چند قدم عقب رفتم و به برد نگاه کردم. پسر با کنجکاوی نگاهم می‌کرد.

گفتم:

ـ هوووف، چه گرونه!

پسر، انگار هم‌دردی پیدا کرده باشد، گفت:

ـ من پرسیدم، نصف هم نمی‌دن.

گفتم:

ـ چه بد! من خیلی گرسنه‌ام.

گفت:

ـ من که دارم غش می‌کنم.

بعد به آن‌طرف چهارراه اشاره کرد و گفت:

ـ اون‌ور ساندویچ هشتاد تومنی داره، ولی آشغاله.

سریع پرسیدم:

ـ چقدر پول داری؟

گفت:

ـ نود تومن.

گفتم:

ـ منم صد تومن دارم. می‌خوای نصف‌نصف پول بدیم و بگیم ساندویچ رو نصف کنن تا بتونیم یه چیزی بخوریم؟

چند لحظه نگاهم کرد. انگار بهم اعتماد کرده باشد، لبخند زد و جلو آمد:

ـ ببین، من نود تومن می‌دم، شما شصت تومن بده.

گفتم:

ـ چرا من کمتر بدم؟

گفت:

ـ چون شما خانومی، من آقام.

این جمله را یک پسر دوازده‌ساله به من گفت. دلم می‌خواست همان‌جا بغلش کنم و بگویم: «آخه تو خیلی آقایی؛ خیلی بامرامی، خیلی عشقی!» اما خودم را نگه داشتم تا نقشه‌ام لو نرود.

گفتم:

ـ باشه، قبول. دستت درد نکنه.

برق غروری در چشم‌هایش نشست. رو به فروشنده کرد و گفت:

ـ آقا، یه ساندویچ...

وقتی ساندویچ‌های نصف‌شده را دستمان دادند، پسر با ذوق گفت:

ـ اینم خدمت شما. این یکی یه‌کم بزرگ‌تره؛ شما بردارید.

گفتم:

ـ نه، فرقی نداره.

گفت:

ـ پس اینو بردارید.

نمی‌دانم چطور متوجه شده بود نصفه ساندویچ من یک سانتی بزرگ‌تر است.

تمام مسیر، ساندویچ در دستم بود و بغض در گلویم. از آن همه بزرگواری و مردانگی و معرفت، مبهوت مانده بودم. نفهمیدم چطور به سر خیابان رسیدم و کی به خانه برگشتم.

آن نصفه ساندویچ را نخوردم. دلم نیامد یادگاریِ یک کهکشان مرام و مردانگی را بخورم و تمامش کنم.

ارسال به دوستان
سیستم ایمنی بدن خود را تقویت کنید؛ این ۸ خوراکی را در رژیم غذایی بگنجانید گیر کردن پدال گاز در جاده؛ روش درست کنترل و توقف خودرو چطور در روزهای آلوده از کبد محافظت کنیم؟ چرا مردان موهای سرشان را از دست می‌دهند، اما ریششان همچنان رشد می‌کند؟ ۱۸ قابلیت جدید ویندوز ۱۱ در راه است؛ از جست‌وجوی هوشمندتر تا امکانات ویژه گیمرها التهاب مزمن بدن را جدی بگیرید؛ ۱۰ خوراکی که به کاهش التهاب کمک می‌کنند نیلز بور، مخالف پر و پا قرص انیشتین/ نابغه‌ای که مسیر فهم جهان کوانتومی را تغییر داد ساخت جنگنده F-35 چقدر طول می‌کشد؟ پیچیدگی‌های تولید پیشرفته‌ترین جت جنگی سرهنگ هندی در برابر هر تصویر برهنه زن، یک سند محرمانه نظامی برایش می فرستاد! پروژه عجیب «پالمر لاکی» برای ساخت یک شهر شناور در اقیانوس به سبک بازی بایوشاک خبرهای تأیید نشده از تصمیم ایران برای پایان دادن به محاصره دریایی: حرکت دسته جمعی نفتکش ها به سمت چین ژاپن می‌توانست امروز ابرقدرت دنیا باشد، چگونه با یک اشتباه سه دهه درجا زد؟ ترکیه هواپیمای تشریفاتی اردوغان را به اندونزی می‌دهد بقائی: ادعای توسعهٔ سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک، دروغ‌پردازی برای توجیه تجاوز است شکاف در اردوگاه ترامپ؛ روبیو به فکر رقابت با ونس در ۲۰۲۸ افتاد