معضلی که زندگی نسل جوان را نابود می کند

در حالی که شمار جوانان جویای کار درسالیان اخیر ـ که در واقع متولدین دهه 60 و دوران جنگ تحمیلی هستند ـ به اوج خود رسیده، دیده می شود، شمار بسیاری از سازمان ها و ادارات ترجیح می دهند به جای استخدام جوانان تازه نفس، از نیروهای بازنشسته استفاده کنند.

به گزارش تابناک، این مسأله در حالی در حال تبدیل شدن به یک روند است که افراد بازنشسته، حقوق کمتری از جوانان طلب می کنند و دردسر بیمه کردن و دیگر مسائل هم ندارند.

بنا بر این گزارش، هرچند دشواری تأمین زندگی همه اقشار جامعه از جوانان تا بازنشستگان را تحت تأثیر گذارده، این تمایل ادارات، سازمان ها و شرکت های خصوصی در استخدام افراد بازنشسته، در کوتاه مدت به سود آنان است، ولی در درازمدت، نیروهایی که اکنون به سن کهولت رسیده اند و حدود سی سال به یک روال کار عادت کرده اند، دیگر قدرت نبوغ، خلاقیت و انگیزه برای کار تازه را ندارند و سازمان ها را به رکودی دو چندان می رسانند.

البته هیچ کس در این نکته تردید ندارد که عضویت افراد باتجربه در هیأت مدیره ها، پست های مشاوره ای، گروه های تصمیم ساز و دیگر مشاغلی که به تجربه نیاز دارند، مخالفتی نمی کند؛ اما خود قانونگذار نیز در این باره تصریح دارد که:

«به کارگیری افراد بازنشسته با مدرک کارشناسی و بالاتر از آن، در موارد خاص به عنوان اعضای کمیته ها، کمیسیون ها، شوراها، مجامع مشاوره ای به شکل غیر مستمر و مشروط به اینکه ساعت به کارگیری آنها در سازمان ها، از یک سوم کار موظفی کارمندان بیشتر نشود، بلامانع است.»

اما اکنون دقیقا بر خلاف این رفتار می شود؛ نه تنها بازنشستگان مدرک کارشناسی و بالاتر، بلکه افرادی با مدارک پایین تر، نه در موراد خاص بلکه در همه موارد، نه در کمیسیون ها و... بلکه در همه حوزه ها، نه غیر مستمر، بلکه به صورت دایم و نه مشروط به محدودیت کاری بلکه دقیقا مانند کارمندان عادی در ادارات و سازمان ها به کار گرفته می شوند و این انبوه جوانان بیکار و فاقد شغل هستند که باید تاوان این روند نادرست را بپردارند و همواره مسائل اصلی زندگی خود همچون ازدواج، بچه دار شدن و تثبیت زندگی را به تأخیر اندازند و آسیب ها و آفت های بعدی آن را تجربه کنند.

در پایان باید افزود، افراد بازنشسته با اندک حقوق، دست کم می توانند تدبیر امورات و خانواده خویش را بیندیشند؛ اما این جوانان تحصیل کرده و بیکار هستند که سر رشته تدبیر از دستشان بیرون رفته و در بسیاری از موارد، سودای جلای وطن می کنند؛ جلای وطنی که بابت اشتغال و تأمین روزی خود و خانواده شان است و کیست که نداند در این مهاجرت ها و جلای وطن ها، چه بلاهایی بر سر این جوانان غریب که نمی آید!