استعداد ویژه مسوولان وطنی!

 
"مسئله سازی"، مقوله ای است که از عهده هر کسی برنمی آید و اساسا در زمره اموری است که انجام شان، نیازمند تخصص و تجربه فراوانی است؛ هم از این روست که در غرب، متخصصان متعددی که در حوزه جنگ نرم کار می کنند، همواره دغدغه آن را دارند که چگونه و با چه روش هایی کشورهای هدف را درگیر بحران كرده ،‌ امورشان را دچار درهم پیچیدگی کنند.

در ایران نیز چنین متخصصانی اندک شمار نیستند و علاقه عجیبی دارند از کاه، کوه بسازند و گرهی که می شود با دست باز کرد را با دندان بگشایند و جالب اینجاست که خیلی وقت، همان گره را نیز خودشان مي بندند!

عزل و نصب های اخیر را بنگرید تا ببینید یک موضوع ساده در این کشور، به دلیل بی تدبیری ها تا چه اندازه کشور را دچار بحران می کند و افکار عمومی را به معنای واقعی کلمه مشوش می نماید؟!

آقای رییس جمهور، مطابق حق قانونی و تردیدناپذیر خود درصدد برکناری وزیر امور خارجه اش برمی آید. این اتفاقی است که پیش از این درباره تعداد زیادی از وزاری دولت های قبلی نیز رخ داده است. صورت مساله و جواب آن نیز بسیار ساده و جزو بدیهیات است. منوچهر متکی در یک سفر دیپلماتیک حضور داشته و درباره یک موضوع حساس با رییس جمهور سنگال مذاکره می کرده است. خیلی راحت می شد 2 روز صبر کرد تا وزیر از سفر بیاید، به دفتر ریاست جمهوری دعوت شود و ضمن تشکر از زحماتش به کار او در پست وزارت خارجه پایان داده شود. آب هم از آب تکان نمی خورد.

اما کاری که به این سادگی - دقیقا به این سادگی- قابل انجام بود در بدترین و شگفت انگیزترین شکل ممکن انجام شد به گونه ای که وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران، خبر برکناری اش را از عبدالله واد، رییس جمهور سنگال شنید تا برای چند روز هم که شده، سوژه ای برای مضحکه جهانیان شویم و در داخل نیز افکار عمومی برآشوبند که این چه کاری بود؟!

جالب اینجاست که موضوع به همین میزان هم ختم نشد و آقایان شروع کردند به ضد و نقیض گویی برای توجیه کار زشتی که به هر حال انجام شده بود كه همگان در جریان هستند و نیازی به تکرار نیست.

مشابه این قضیه، در منصوب کردن خانم فرحناز ترکستانی رخ داد . رییس جمهور به هر دلیلی ادامه کار مهرداد بذرپاش در پست معاونت ریاست جمهوری و ریاست سازمان ملی جوانان را صلاح ندانست و باز طبق حق قانونی خود، او را برکنار نمود.

تا اینجای کار نیز خرده ای نیست و طبق روال همه دنیا، رییس، معاونش را برکنار کرده است. اما ماجرای نصب جانشین بذرپاش نیز دست کمی از داستان عزل وزیر خارجه نداشت تا مشخص شود که استعداد بحران سازی فقط ناظر به عزل ها نیست و در نصب ها هم می توان آن را در بی نظیرترین شکل ممکن به کار گرفت.

منصوب کردن یک مقام، آن هم در حد معاون رییس جمهور نیز فرمول ساده ای دارد. ابتدا، با طرف مورد نظر مذاکره می کنند و پس از توافق و جلب نظر مساعد وی، حکم مربوطه را صادر می نمایند. (این هم دقیقا به همین سادگی)؛ اما ماجرای انتصاب خانم فرحناز ترکستانی به سمت معاونت رییس جمهور و ریاست سازمان ملی جوانان، باز هم مشمول اصل بحران سازی شد: ابتدا برای او حکم معاونت دادند و سپس خبر آمد که ترکستانی نپذیرفته است. بعد خبرگزاری دولت (ایرنا) مصاحبه ای به نقل از ترکستانی منتشر کرد که در آن، وی خود را سرباز احمدی نژاد دانسته و گفته بود، کی گفته نمی آیم؟! بلافاصله خبرگزاری دیگر نزدیک به دولت (فارس) مصاحبه دیگری به نقل از یکی از نزدیکان ترکستانی منتشر کرد که نشان می داد مصاحبه خبرگزاری دولت (ایرنا) جعلی بوده است. دوباره ایرنا خبر داد که ترکستانی می آید. این بار نوبت ترکستانی بود که تاکید کند که نمی آید و نامه ای هم به رییس جمهور نوشت و از پذیرش حکم عذر خواست. در اين جاي ماجرا، مشايي هم وارد گود شد و تصریح کرد که ترکستانی می آید و یکشنبه هم معارفه اش است.

سرانجام مراسم معارفه هم برگزار شد ولی ترکستانی نیامد تا حكم رئيس جمهور براي انتصاب يكي از معاونانش ،‌"حكم سرگردان"‌لقب گيرد!

سوالی که در این باره به طور جدی مطرح است اینکه چرا کارهایی که به سادگی تمام در همه دنیا انجام می شود، در ایران به گونه ای شکل می گیرند که هزینه های داخلی و بین المللی بر کشور تحمیل می شود؟ و پرسش دیگر آنکه اگر یک موضوع ساده، تا بدین حد با بی تدبیری همراه مي شود ، حال و روز مسایل مهم تر و پیچیده تر در ساختار مدیریت کلان کشور چگونه است؟!

***
بعد از تحریر: فرض کنید یک روزنامه با انتشار مقاله ای چنین فضای ملتهبی در کشور ایجاد می کرد، در چنان صورتی مدیر مسوول آن نشریه الان کجا بود؟

محمدرضاايرانی - فردا