خانم کلینتون! لغو تحریم های هوایی اولین گام مثبت تان باشد

عصرایران - خانم هیلاری کلینتون در گفت و گوی اخیر خود با صدای آمریکا و بی بی سی فارسی گفته است که ایالات متحده از این که در تیر ماه 1367 خورشیدی هواپیمای مسافربری ایرانی را بر فراز خلیج فارس هدف قرار داد و آن را با 290 مسافر سرنگون کرد ،‌ متأسف است.

هر چند ابراز تأسف وزیر امور خارجه آمریکا آن هم بعد از 23 سال دردی را دوا نمی کند ولی یک گام به جلو ،‌ هم در روابط سرد دو کشور است و هم در پرونده سرنگونی ایرباس ، چه آن که در آن زمان هم آمریکایی ها برغم آن که غرامت مالی این اقدام خود را پرداختند ولی آن را "پرداخت بلاعوض"‌نامیدند و از پذیرش مسوولیت این رویداد خودداری کردند.

اما نکته ای که در سخنان وزیر خارجه آمریکا قابل نقد است این که او از یک سو از کشته شدن مسافران ایرباس در سال 67 اظهار تأسف می کند و از سوی دیگر سیاست های کشور متبوعش در تحریم روزافزون صنعت حمل و نقل هوایی غیرنظامی ایران باعث شده است که بسیار بیشتر از این تعداد در سوانح هوایی بعد از سال 67 کشته و مجروح شوند.

اگر خانم کلینتون واقعاً برای کشته شدن مردم عادی ایران در سوانح هوایی متأسف است چرا اقدامی برای برداشتن تحریم از صنایع هوایی غیرنظامی نمی کند؟ مگر بوئینگ و ایرباس مسافری و لوازم یدکی هواپیماهای غیرنظامی هم مانند بسیاری از قطعات صنعتی ، کاربرد دوگانه دارند که دولت آمریکا آنها را نیز مشمول تحریم کرده است؟


 این که تحریم های جاری ایران ،‌ ریشه در رفتار حکومت ایران دارد یا در منش ایالات متحده؟ سخنی است که در جای خود قابل بحث است اما در همین مصداق حاضر یعنی تحریم صنعت هوایی غیر نظامی قطعاً هیچ توجیهی برای آمریکا قابل تصور نیست.

دولت آمریکا از زمان بوش پسر "تقابل با دولت ایران و تعامل با مردم ایران" را به عنوان "سیاست اعلامی" خود مطرح کرد ولی انصاف باید داشت که کجای در مخمصه قرار دادن هواپیماهای مسافربری ایران با ادعای تعامل با مردم ایران می خواند؟‌! مگر مسافران این هواپیماهای فرسوده و ناایمن ،‌ همین مردمی نیستند که خانم هیلاری کلینتون و همکارانش در کاخ سفید دم از دوستی با آنها می زنند؟!


اگر وزیر خارجه آمریکا واقعاً حسن نیت دارد و همان طور که خودش گفته آمریکا حاضر است اشتباهاتش را بپذیرد ، لغو تحریم های هوایی می تواند اولین اقدام عملی برای نشان دادن حسن نیت باشد و الا ژست های انسان دوستانه در مقابل دوربین ها گرفتن و به تماشا نشستن سقوط مرگبار هواپیماهای فرسوده ، از عهده هر سیاستمداری بر می آید.