تاریخ:
تجلیل از مادر شهیدی که در جنگ اخیر ۸ تن از اعضای خانواده خود را از دست داد 
درس هشتاد
گاومیش آباد در حاشیه رود فرات (عکس)
عراق، کشوری که نامش در ذهنها با جنگ و انفجار همنشین شده روی دیگری نیز دارد؛ کار، تلاش و امید به آینده. ابوخضیر منطقهای در ۲۰ کیلومتری شهر کوفه و در حاشیه رودخانه فرات، مثالی بارز برای نشان دادن امید به زندگی در حاشیه جنگ است.
به گزارش فارس، ساکنان این منطقه فقیرنشین عموما به شغل گاومیشداری مشغول هستند و صاحبان گاومیشها به اقتضای شغلشان، روزانه زمان بسیاری را به کمک فرزندان خود کنار رودخانه می گذرانند.
منطقه ابوخضیر شباهتهای زیادی با برخی مناطق استان خوزستان ایران دارد. اهالی این منطقه با وجود درآمد بسیار اندک، هرساله در ایام اربعین حسینی(ع) از خدمتگذاران زائران پیاده اباعبدالله هستند و هرآنچه دارند را بدون هیچ منتی میبخشند.
به گزارش فارس، ساکنان این منطقه فقیرنشین عموما به شغل گاومیشداری مشغول هستند و صاحبان گاومیشها به اقتضای شغلشان، روزانه زمان بسیاری را به کمک فرزندان خود کنار رودخانه می گذرانند.
منطقه ابوخضیر شباهتهای زیادی با برخی مناطق استان خوزستان ایران دارد. اهالی این منطقه با وجود درآمد بسیار اندک، هرساله در ایام اربعین حسینی(ع) از خدمتگذاران زائران پیاده اباعبدالله هستند و هرآنچه دارند را بدون هیچ منتی میبخشند.
لینک کوتاه: کپی لینک
محسن تنابنده تکذیب کرد: اراده جدی برای ساخت فصل هشتم پایتخت وجود ندارد نسخه ۶۵ میلیاردی برای پسر مبتلا به ALS/ مادری که خانهاش را برای فروش گذاشته است احتمال بارش برای ایران در ماههای آینده بالای ۶۰ تا ۷۰ درصد است شروع تولید فیلم جدید خالق پدرخوانده در ایتالیا راز تلخ تابلوهای کمالالملک در آستانه نابینایی کاهش دمای تهران از جمعه افشای راز ۳۰ ساله قتل خواننده معروف میکرودراما همان ویدیوهای اینستاگرامی نیست!/ جشنواره محل کشف استعدادهاست سخنگوی شورای رقابت: در بازار دیجیتال، انحصار عمیقتر از اقتصاد سنتی اثر میگذارد انتشار قطعه جدید محسن چاوشی برای «بامداد خمار» (+آهنگ) مذاکرات ادامهدار با «جانی دپ» برای بازگشت به نقش کاپیتان جک اسپارو «طبقه اضافی ۲» به صحنه خانه نمایش مهرگان میرود کاوه مدنی، جوانترین برنده «نوبل آب» در سال ۲۰۲۶ شد وکیل مدافع پژمان جمشیدی: حکم ۹۰ ضربه شلاق موکلم اجرا نشده است یک واژه مبهم میتواند برای هنرمند به پرونده کیفری تبدیل شود/ نقدی بر یک جرم انگاری هنری