خاطره بازی اصغر فرهادی از محمدرضا شجریان: یک سرزمین دلتنگ اوست

کارگردان فیلم سینمایی «فروشنده» در متنی خاطراتی از حضور در پاریس و صدای محمدرضا شجریان خواننده سرشناس کشور نقل کرد.

به گزارش ایرنا، فرهادی نوشته است: «مدتی ست برای تحقیق و نگارش فیلم نامه 'گذشته' در پاریس هستم. روزها بیشتر به یادداشت نویسی می گذرد و غالبا پیش از غروب می روم پیاده روی. از کوچه های پیچ و واپیچ منطقه پنج پاریس می گذرم تا به پارکی برسم و یک ساعتی تا قبل از بستن درهای پارک راه بروم.

امروز از ظهر باران باریده و تازه چند دقیقه ایست که آسمان باز شده. کوچه ها خلوت اند و هوا سرد. از کوچه ای به کوچه بعدی می روم. یکباره صدایی قدم هایم را آرام می کند. آوازیست با صدای آقای شجریان نازنین. سر بلند می کنم. باید از یکی از خانه های اطراف باشد.

چندقدمی می روم اما دلم نمی آید دور شوم، برمی گردم، به دنبال پنجره ای که این صدای دلنشین و آشنا را به کوچه می رساند نگاهم را روی ساختمان ها می چرخانم. حدس می زنم صدا از پنجره ای نیمه باز می آید در یکی از طبقات بالایی ساختمانی قدیمی. پنجره ای که شاید هموطنی آن را گشوده و گوشه ای از اتاقش غرق در زمان و مکانی دیگر نشسته و خیره به این آسمان خاکستری خسته از بارش مانده.

«غم زمانه خورم یا فراق یار کشم»

این سوی کوچه ایستاده ام به شنیدن صدایی که از پنجره می آید. آواز تمام می شود و باز سکوت و من به راه می افتم اما تصویر هموطن غربت نشین در گوشه اتاقش تازه برایم آغازشده و رهایم نمی کند.

در حال پیاده روی احساس خوبی دارم که در «جدایی نادر از سیمین» نام نازنین آقای شجریان را در یکی از صحنه ها آورده ام.

یکی دو سال بعدتر سوار ماشینی به سمت فرودگاه می روم تا به ایران بازگردم. راننده هموطن نیست اما صدای استاد در حال پخش است در همه مسیر. می پرسم «اهل کجایید؟» می گوید «مراکش» می پرسم «این موسیقی را که می شنوید می دانید از چه کشوری است؟»، «ایران». یکی از همکارانش که در جمع راننده ها با او رفیق تر بوده چندی پیش این آلبوم را به او هدیه کرده.

گفت معنای شعرها را نمی فهمد اما هر بار می شنود آرام می گیرد. همه مسیر تا فرودگاه شاردوگل، شب، سکوت و کویر است. بعدتر این خاطره را برای خودشان هم تعریف می کنم.

خاطره مرد مراکشی او را به یاد خاطره ای دیگر می اندازد که دوستانشان نقل کرده بودند. دوستان آقای شجریان رفته بودند به سفری در شمال. در مسیری میان جنگل، پیرمردی خسته، مانده در راه دست بلند کرده تا او را سر راه به روستایش برسانند و آنها هم سوارش می کنند. لختی بعد از پیرمرد اجازه می گیرند تا موسیقی پخش کنند و پیرمرد می گوید «اگر از آقای شجریان دارید، روشن کنید».

آن هموطن غربت نشین در پاریس، آن راننده مراکشی و این پیرمرد خسته روستایی، سهیم و همراه شدن در خلوت دلتنگی آدم هایی در گوشه وکنار جهان چیزی ست بسیار بالاتر از شهرت و حتی بالاتر از محبوبیت. این را به خودشان گفتم. گفتند: «آقای فرهادی، شهرت مثل سرعت بالاست. با سرعت پایین از روی دست اندازها هم می توان گذشت اما در سرعت بالا عبور از روی یک سنگریزه هم می تواند حاصلش واژگونی باشد برای همیشه».

و این جمله ایست پرمسئولیت که از او به یادگار دارم. این روزها دلتنگ او هستم. دلتنگ نگاه آرام و مهربانشان؛ خیلی ها دلتنگ اویند. یک سرزمین دلتنگ اویند. چشم به راه آمدنتانیم، تندرست و برقرار.»

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

جزئیات سلاح جدید ایرانی که به سمت ناو هواپیمابر آمریکا شلیک شد

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل