خاطره نویل از شادی جنجالی مقابل لیورپول

یادم می‌آید که وقتی 5 یا 6 ساله بودم، در اتوبان M60 با پدرم در مسیر ورزشگاه بودیم. هنوز یادم می‌آید که به بیرون نگاه می‌کردم فکر می‌کردم که آیا نزدیک ورزشگاه هستیم؟ به آنجا رسیدیم...

گری نویل، کاپیتان سابق منچستریونایتد مدعی شد که حاضر است صد بار دیگر جریمه 5 هزار پوندی خوشحالی اش مقابل لیورپول را پرداخت کند.

به گزارش "ورزش سه"، سال 2006 دو تیم به مصاف یکدیگر رفتند که در دقایق پایانی، ریو فردیناند موفق شد دروازه لیورپول را باز کند تا شیاطین سرخ در الدترافورد 1-0 پیروز شوند. سپس گری نویل به سمت جایگاه لیورپولی ها دوید و خوشحالی کرد که باعث شد 5 هزار پوند جریمه شود. حال او ممدعی شد که حاضر است 100 بار دیگر این جریمه را پرداخت کند.

او گفت:" این رقابت پر شور ترین رقابت در لیگ برتر است.در دقیقه 89، هواداران لیورپول شعارهایی علیه من و مادرم سر می‌دادند. ما یک ضربه کاشته پشت محوطه جریمه داشتیم و رایان گیگز پشت توپ ایستاد. در آن لحظه، ذهن، بدن و تمام تمرکزتان در یک سطح بالاتر قرار دارد. این بازی با دیدار با آرسنال و چلسی فرق می‌کند، حتی با دیدار مقابل سیتی، حداقل برای من. تجربه اش ماورایی است. اگر لیورپول را شکست دهید، بهترین روز فصل را سپری می‌کنید. اگر ببازید، قطعا بدترین روز فصل.

بنابراین در دقیقه 90، گیگزی پشت توپ ایستاد و من خیلی خوب به خاطر دارم که با سانتری کات دار توپ را روی محوطه جریمه ارسال کرد، ریو فردینانند بلند شد و هد زد و توپ وارد دروازه شد. ورزشگاه ترکید. همه چیز غریزی بود. من به سمت هواداران لیورپول در گوشه ورزشگاه رفتم. حدود 60 متر دویدم و فقط همین در ذهنم بود. وقتی به آن ‌ها رسیدم ، آنها که 89 دقیقه شعار می‌دادند و تیمشان را تشویق می‌کردند، هیچ پاسخی نداشتند. یکی از بهترین حس‌هایی بود که در زندگی تجربه کردم. اتحادیه من را سال 5 هزار پوند جریمه کرد. حاضرم 100 بار دیگر این جریمه را پرداخت کنم. یادم می‌آید که در آن دوره خیلی ها می‌گفتند که این رفتاری قابل توجیه از یک مرد 30 ساله نیست. آنها راست می‌گفتند و همین است که فوتبال را جادویی می‌کند. برای 90 دقیقه دوباره بچه می‌شوید. این تمام رویای ما بوده است، غیر از این است؟

یادم می‌آید که وقتی 5 یا 6 ساله بودم، در اتوبان M60 با پدرم در مسیر ورزشگاه بودیم. هنوز یادم می‌آید که به بیرون نگاه می‌کردم فکر می‌کردم که آیا نزدیک ورزشگاه هستیم؟ به آنجا رسیدیم. سپس از پل بارتون رد شدیم و متوجه شدم. ما 10 دقیقه با الدترافورد فاصله داشتیم. به محض اینکه تئاتر رویاها در دیدگاه من ظاهر شد، قلب من شروع به تپیدن کرد. سپس پارک کردیم و کمی کیک و چیپس خریدیم. اهل نوستالژی نیستم ولی دوست دارم دوباره آن روزها را تجربه کنم. آن خاطرات هنوز در من زنده هستند."

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل

اشتراک گذاری :

آخرین جمعه؛ آخرین وداع؛ چه کسانی آمده بودند؟ (بخش دوم)

تماشاخانه