تاریخ:
آتشسوزی نزدیک ورزشگاه فینال جام جهانی 
درس سی و هفتم
پدرها همیشه قهرمانند،حتی وقتی نیستند!
پدر قهرمان بود. بلد بود لامپ های سوخته را که ما ازشان می ترسیدیم بدون اینکه دچار برق گرفتگی شود عوض کند. می توانست چای داغ داغ را سر بکشد.
عصرایران؛ مژگان افروزی*- بچه که بودم دوست داشتم پدرم بقالی داشته باشد یا بستنی فروشی تا همیشه نزدیک ما باشد ولی پدرم پلیس بود. با آن کلاه و بی سیم اسلحه ای که همیشه پیش از ورود به خانه فشنگ هایش را تخلیه می کرد، قوی ترین مرد دنیا بود. هر روز صبح ماشین پلیس دنبالش می آمد و به اداره می رفت.
با اینکه در یک محیط کاری کاملا خشن مشغول بود که ذهن و جسمش را فرسایش می داد هرگز خستگی اش را به خانه نمی آورد. انگار به محض اینکه کلید در را می چرخاند تمام خستگی ها را توی کوچه جا می گذاشت. 
با خواهرم پشت پرده اتاق قایم می شدیم و او این بازی تکراری هر روز را دوست داشت. پاورچین وارد خانه می شد و ما از پشت پرده بیرون می پریدیم و پدر فرار می کرد و ما دنبالش می دویدیم.
بعضی روزها که ماموریتی نداشت زودتر می آمد و ساعتی می خوابید. با خواهرم سراغش می رفتیم، صورتش را در خواب رنگ می کردیم، ناخن هایش را لاک زده و تمام سنجاق سرهایمان را روی موهایش می زدیم و پدر که خواب سنگینی داشت از شیطنت ما بیدار نمی شد و بعد از بیدار شدن اگر جلوی آیینه نمی رفت یا دستی به موهایش نمی کشید متوجه هنرنمایی ما نمی شد. هربار هم می خندید و صورتش را می شست و ما می دانستیم که تا آخر دنیا می توانیم به موهای پدر سنجاق سر بزنیم.
پدر قهرمان بود. بلد بود لامپ های سوخته را که ما ازشان می ترسیدیم بدون اینکه دچار برق گرفتگی شود عوض کند. می توانست چای داغ داغ را سر بکشد. می توانست با دست پر به خانه بیاید و با هر دست چند هندوانه بلند کند. همیشه توی جیبش پول داشت و کافی بود در خیابان از چیزی خوشمان بیاید تا همان لحظه برایمان بخرد. گردنبندی با طرح خورشید دارم که یادگار یکی از همین خریدهاست. یک بار هم وقتی توی ماشین بودیم از جلوی یک ساعت فروشی رد می شدیم، گفتم: من دیگر خواندن ساعت را بلدم. ماشین را پارک کرد و همانجا برایم یک ساعت مچی خرید!
پدر قهرمان بود. پدر وزنه بردار نبود ولی از پس بلند کردن سنگین ترین سنگ های زندگی بر می آمد. روزهای سیاه جنگ، وقت اعلام خطر ما را با چنان نیرویی تا پناهگاه به دوش می کشید که صدای آژیر ممتد خطر در گوشمان محو می شد.
پدر جوانی بود که یکه و تنها در روزهای نوجوانی از روستا به تهران آمده بود و فرمان زندگی را بدست گرفته بود.
امروز در نیمه شصت سالگی هنوز قهرمان است. قهرمانی با دست های زیبا که می توان انگشت های کشیده و مردانه اش را قاب کرد. هنوز شانه هایش از هر تضمین و قول و قراری امن تر است و نامش نیاز به هیچ پسوند و پیشوندی ندارد. کافی است صدایش کنی بابا تا با جانم گفتنش آرام بگیری.
***
روز پدر مبارک باد. حتی بر آنها که سایه گرم پدر را ندارند اما می دانند که پدرها هرجا باشند دل با خانه دارند.
*روزنامه نگار
لینک کوتاه: کپی لینک
ارائه پیشنهاد تغییر نام دانشگاه فرهنگیان به شورای عالی انقلاب فرهنگی ترامپ: نمیخواهم در مورد پاسخ ایران اظهار نظر کنم وزیر جهاد کشاورزی: با هرگونه گرانفروشی قاطعانه مقابله میکنیم/ دستور بررسی قیمت ۱۰ قلم کالای اساسی آغاز پرداخت خسارت خودروهای آسیبدیده در جنگ؛ سقف ۳۰ میلیون شکست اردوغان: نمیخواهیم جنگ آمریکا علیه ایران در منطقه گسترش یابد انتخاب پرواز همای برای آهنگ جام جهانی ؛ شجاعانه یا تکرار مکررات؟ ماکرون به کشورهای آفریقایی میرود اعلام آمادگی لوئیز سوارز برای بازگشت به تیم ملی اروگوئه در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ مارهای چهارپا (+اینفوگرافیک) ادعای رسانه عربی درباره جایگزینی امارات به جای ایران در جام جهانی هشدار زرد هواشناسی؛ بارشهای سیلآسا در ۲۴ استان کشور موج جدید بازداشت علمای شیعه بحرین تولد استثنایی ۵ قلوها در یزد؛ مادری که با ۳۱ سال سن ۹ فرزنده شد ماگیار بهعنوان نخستوزیر مجارستان سوگند یاد کرد صنعت نشر و کتاب ؛ وقتی نه میشود تولید کرد نه قیمت گذاشت! نمایشگاه کتاب به نفع کیست؟