۱۱ دی ۱۴۰۴
به روز شده در: ۱۱ دی ۱۴۰۴ - ۲۳:۰۰
فیلم بیشتر »»
کد خبر ۷۷۱۱۱
تاریخ انتشار: ۱۵:۱۳ - ۱۶-۰۴-۱۳۸۸
کد ۷۷۱۱۱
انتشار: ۱۵:۱۳ - ۱۶-۰۴-۱۳۸۸

راديولوژي عليه شکنجه و خشونت

کاربرد شکنجه فقط مختص نهادهاي امنيتي کشورهاي داراي ساختار سياسي بسته نيست. در بسياري از کشورها از روش هاي بي رحمانه براي اعتراف گيري، شکستن اراده افراد يا نابودي شخصيت آنها استفاده مي شود. چنين رفتارهايي شديدترين اشکال نقض حقوق بشر هستند که پيشگيري از آنها در الحاقيه پيمان منع مبارزه با شکنجه در نظر گرفته شده است.

مانند گذشته شکنجه هنوز در 80 کشور جهان وجود دارد. نبود مجازات براي آمرين و عاملان چنين رفتارهايي با بازداشت شدگان يکي از علت هاي مهم ادامه آنها است. کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل براي افزودن الحاقيه يي اختياري به پيمان منع شکنجه تلاش بسياري کرده اند.

آنها بر اين باورند که براي مبارزه موثر با شکنجه بايد از تهديد وجود مجازات نيز به عنوان يک اصل بازدارنده استفاده شود. اين هدف در سال 2002 به نتيجه رسيد. با وجود مخالفت ايالات متحده همراه با کشورهايي چون روسيه، چين، کوبا، ليبي، مصر و پاکستان، طرفداران افزودن اين الحاقيه به موفقيت هايي دست يافتند.

در سال 2004، مجموعه يي از عکس هاي شکنجه زندانبانان امريکايي زندان ابوغريب بغداد، روي اينترنت قرار گرفت و به سرعت جهاني شد. انتشار اين تصاوير (که زندانبانان براي ثبت اعمال خود گرفته بودند) به شدت به وجهه امريکا در جهان لطمه وارد کرد. در دادگاه نظامي که بعداً در امريکا برگزار شد (که نشانگر نوعي کاپيتولاسيون نيز هست) دو تن از مسببان اين حوادث به ترتيب به سه و 10 سال زندان محکوم شدند. ژنرال مسوول زندان نيز به سرهنگي تنزل مقام يافت. زندانيان اين زندان، عراقيان متهم به جرائم عادي بودند، نه مظنونان به تروريسم.

پس از تصويب الحاقيه اختياري جديد در مجمع عمومي سازمان ملل متحد، اجراي آن از 22 ژوئن سال 2006 آغاز شده است. کشورهاي امضاکننده اين الحاقيه متعهد شده اند با ايجاد نظامي براي بازديدهاي موثر بين المللي، از نقض حقوق بشر و شکنجه افراد پيشگيري کنند.

در اين فاصله آلمان نيز به کشورهاي امضا کننده اين الحاقيه پيوسته است. کشورهاي اتحاديه اروپا بيش از همه امکان اجراي اين الحاقيه اختياري را براي مبارزه با شکنجه دارند تا در آينده انسان هاي کمتري از رفتارهاي بي رحمانه و غيرانساني در امان باشند.

در اين ميان هرمان فوگل، استاد دانشگاه هامبورگ، از 35 سال پيش تاکنون مي کوشد با استفاده از عکس هاي راديولوژي اعمال شکنجه را ثابت کند. او از اين راه مي تواند قربانيان شکنجه را در اثبات آن ياري کند.

براساس گزارش هاي سازمان عفو بين الملل، هنوز در 80 کشور جهان انسان ها شکنجه مي شوند. آنها گاهي در دادگاه ها يا مراجع قضايي نمي توانند اعمال شکنجه و بدرفتاري ها را اثبات کنند. هرمان فوگل استاد رشته راديولوژي در دانشگاه هامبورگ مي کوشد با راديولوژي رفتار هاي خشونت آميز با افراد را ثابت کند. اين کار او را به کشورهاي بسياري از جمله زيمبابوه، پرو و چين کشانده است.

در آزمايشگاه او در موسسه پزشکي قانوني مرکز درماني دانشگاه هامبورگ تصويرهايي از جمجمه، کتف و دست و پاهاي شکسته به چشم مي خورند.

او با موردهايي از کوفتگي انگشتان پا و پيچش آنها روبه رو بوده و شواهد آن را در آزمايشگاه محل کار خود دارد. اين يکي از روش هاي شکنجه است که در آن گاهي فرد از قطع انگشتان يا له شدگي آنها درد مي کشد.

فوگل براي تشخيص اين نوع آسيب ديدگي ها نياز به دستگاه هاي خاصي ندارد. عکس هاي راديولوژي، يک ذره بين قوي و تجربه هاي فراوان او در اين زمينه، براي تشخيص نوع شکنجه کافي هستند. او مي داند کدام روش هاي شکنجه در چه کشورهايي به کار مي روند. او شکاف ها، لکه ها و سايه هاي موجود روي عکس راديولوژي را با گفته هاي مراجعان درباره زمان، مکان و شيو ه شکنجه آنها مقايسه مي کند. وي اين روش را «آزمايش صحت» گفته هاي آنها مي داند و گاهي از راه بررسي استخوان شکسته افراد و تفاوت هاي آن مي تواند به سن آنها پي ببرد.

فوگل در سراسر جهان نخستين پزشکي است که از 35 سال پيش، از بررسي عکس هاي راديولوژي به زخم ها و آسيب هاي ناشي از شکنجه پي مي برد.

البته فوگل درباره پيگيري شواهد شکنجه مي گويد؛ «از بعضي تفاوت هاي عکس هاي راديولوژي به الگوهاي شکنجه پي مي بردم. البته دشواري کار در آن بود که هميشه امکان دريافت عکس هايي از قربانيان شکنجه وجود نداشت. در کشورهايي که افراد را شکنجه مي دهند، به آنها اجازه فرستادن عکس هاي راديولوژي را نمي دهند. در چنين مواردي مجبور بودم به مراکز آزمايشي قربانيان شکنجه بروم.»

او تاکنون براي گردآوري نمونه عکس هاي راديولوژي خود به 30 کشور جهان سفر کرده و در مورد پناهجوياني که در کشور خود شکنجه شده و قصد پناهندگي در آلمان دارند، از روش هاي خاص خود استفاده مي کند.

مشکل در چنين مواردي شيوه ارائه اين مدارک به دادگاه هاي آلماني است تا به درخواست چنين افرادي توجه شود. در صورتي که مدت زيادي از شکنجه گذشته باشد، دادگاه به راحتي مدارک ارائه شده فرد را نمي پذيرد، زيرا مشخص نمي شود فرضاً شکستگي استخوان در اثر شکنجه بوده است يا عاملي ديگر.

فوگل بيشتر عکس هاي راديولوژي خود را از مراکز آزمايشگاهي اروپا دريافت مي کند. او براي ارتباط با مخاطبان بيشتر، کتابي با نام «بازتاب خشونت در تصاوير راديولوژي» منتشر کرده است. او در اين کتاب صورت هاي گوناگون خشونت را در سراسر جهان به باد انتقاد گرفته است. اين کتاب مبناي کار نمايشگاهي شد که فوگل آن را با کمک يک سازمان حقوق بشري ترتيب داد. اين نمايشگاه در 30 کشور در اروپا، آفريقاي جنوبي، استراليا و جهان عرب برگزار شده است.

فوگل درباره تصاوير راديولوژي مي افزايد؛ «مزيت اين نوع عکس ها آن است که جدا از فرد يا وضعيت اسفبار او، ارزش مشاهده دارند و با کمک آنها مي توان بحث ها را واقع بينانه پيش برد. بحث هاي موجود درباره خشونت اغلب با احساسات همراهند. در اين ميان من نيز سهم ناچيزي در ايجاد واقع بيني در مباحث ايفا مي کنم.»
 
منبع: اعتماد
 
ارسال به دوستان