مرگ رابرت انکه

تلویزیونو می‎زنم روی شبکه‎ی سه. داره اخبار ورزشیِ ساعت یک و ربع رو نشون می‎ده. می‎رسه به این‎جا: «رابرت انکه، دروازه‌بان تیم ملی فوتبال آلمان به طرز مشكوكی جان باخت. دلیل مرگ او هنوز اعلام نشده اما، سایت مورگن‌پست‌ آنلاین آلمان اشاره كرده كه علائم اولیه نشان از خودكشی دارد.» یه فکرایی می‎کنم و بلافاصله عکس‎العمل نشون می‎دم: «دیوانه! عجب آدم ابلهیه‌‎ها. یارو بازیکن تیم ملی آلمانه.

سابقه‎ی بازی تو بارسلون رو داره. واقعا که! خوشی زده زیرِ دلش.» مشغول خوردنِ ناهار می‎شم. چند دقیقه‎ای می‎گذره.

 همین‎جوری که دارم شبکه‎ها رو رندوم عوض می‎کنم، متوجه اخبار ورزشی شبکه‎ی خبر می‎شم. منم که همچین علاقه‎ی خاصی به اخبار ورزشی دارم، کنترلو می‎ذارم زمین.

یکی دو تا خبر می‎گه و می‎رسه به خبرِ  مرگ انکه: «رابرت انکه دروازه بان تیم ملی آلمان و باشگاه هانوفر، دیروز بعدازظهر به زندگی‎اش خاتمه داد.» همون فکرای یه ساعت پیش رو در موردش می‎کنم. ادامه می‎ده: «...او با قرار دادن، خودرویش بروی مسیر ترن سریع‎السیر برمن-هامبورگ که با سرعت 240 کیلومتر در ساعت در حالِ حرکت بود، اقدام به خودکشی کرد.»

باز من نمی‎تونم ساکت بشینم: «اوه اوه!!! یارو هیچیش نمونده‎ها. روانی چه راهی رو هم برای خودکشی انتخاب کرده.» مجریِ اخبار:«...مسئول روابط عمومی پلیس منطقه ساکسونی جنوبی، به خبرنگاران گفت: تمامی نشانه‎های موجود از قصد انکه برای خودکشی حکایت دارد.» هم‎چنان توی افکارم دارم بهش سرکوفت می‎زنم. ریحانه داره سعی می‎کنه با اون انگشتای کوچولوش لباسمو بگیره و از جاش بلند بشه.

 برمی‎گردم و بهش کمک می‎کنم. می‎گیرمش توی بغلم. یه ماچ پدر و مادر دار از اون لپاش می‎کنم و به بقیه‎ی خبر گوش می‎دم: «...دختر دوساله‎ی انکه، به نام لارا، دو سال قبل به دلیل نارسایی قلبی درگذشته بود...» ...خوب از این‎جا به بعد من دیگه واقعا نمی‎دونم چطور باید حسمو بیان کنم. همه چی یه هو عوض می‎شه.

دیگه به چشم یه آدم ابله و دیوانه به انکه نگاه نمی‎کنم. دلم براش می‎سوزه. احساساتی می‎شم؛

منبع: وبلاگ حسن الماسی