چرا ما به "اینترنت ملی" احتیاج داریم؟

چند وقتی است که بحث اینترنت ملی با افت و خیزهایی همراه است، جدا از اینکه این پروژه چه محدودیت های را برای کاربران وطنی در پیش دارد، ذکر فواید آن خالی از لطف نیست.

در حال حاضر به دلیل عدم وجود مراکز داده ای در کشور، اکثر سایت های ایرانی بر روی میزبانان (هاست) خارجی نگهداری می شوند که هر از چند گاهی با مشکلاتی از قبیل بلوکه شدن این سایت ها به دلایل مختلف از جمله سیاسی از طرف کشورهای میزبان مواجه هستیم.

از طرفی در مواردی نگهداری اطلاعات بر روی هاست های خارجی از نظر امنیت به صلاح نیست و در بسیاری از موارد سازمان های نظامی، سیاسی و مالی را برای استفاده از وب دچار تردید می نماید.

اما متاسفانه عدم وجود زیرساخت های مناسب در این زمینه و گران قیمت بودن اندک سرورهای داخلی، میل کاربران را برای استفاده از این امکانات به شدت کاهش می دهد.

از طرف دیگر در حال حاضر ما برای مسیریابی بر روی شبکه اینترنت به دلیل عدم وجود زیرساخت های مناسب حتی برای رسیدن کاربر به یک سایت داخلی باید دور جهان را طی کنیم، که این امر در صورت تحقق پروژه اینترنت ملی به صورت داخلی انجام می شود که می تواند به سرعت کار با اینترنت در کشور کمک شایانی کند.

اما باید اشاره کرد که این موارد تنها بخشی از زیرساخت های شبکه جهانی در کشور است، چرا که اکثر هموطنان هنوز هم برای ساختن یک صندوق پست الکترونیک باید به سرویس دهنده های خارجی از قبل یاهو، جی میل و ... مراجعه نمایند که این امر علاوه بر مشکلات امنیتی و خارج شدن حجم کثیری از اطلاعات ممکن است حیثیت الکترونیکی کشور را اندکی با مخاطره روبه رو نماید که جا دارد مسوولین امر بعد از ایجاد زیرساخت های لازم اینترنت ملی برای تحقق چشم اندازهای سند بیست ساله چاره ای نیز برای این مهم بیاندیشد.