کتاب

صدا از بالای سرشان می آمد چشم که انداختند شمایل سفید رنگی را دیدند که بر لب بام خانه ای ایستاده.

وقتی به طبقه دوم رفتند دیدند در همان اتاقی که شب پسر بیچاره به قتل رسیده بود مادر خود را حلق آویز کرده است.

مدتی بعد به یک ساختمان ۸ طبقه می‌رسند و با آسانسور بزرگ و جاداری به طبقه ۵ می‌روند. راهروی نورگیر را که طی می‌کنند، به واحد شماره ۵۰۳ می‌رسند؛ واحدی بدون هیچ تابلو یا عنوانی.

اما ناگهان، در میانه معرکه‌گیری سیاه نمایش، یک جوان لاغر و تا حدودی خل‌وضع، با کت‌وشلوار گشاد تیره، پیراهن سفید و کراوات سیاه، در حالی که یک بره سفید زیبا را در آغوش گرفته، به سمت تخت می‌دود و از آن بالا می‌رود.

مادام فوشه حاضر نیست کوچک‌ترین اشاره‌ای به این‌که اطلاعات درباره چیست، بکند و همه‌چیز را به دیدار در کلوپی به نام «اِلُو پاریس» موکول می‌کند.

این‌ها دست به دست هم داد تا خون مردم به جوش آید.

پسر این خانم جیدی عاشق سینه‌چاک الفرید بود، اما الفرید دست رد به سینه او زده بود. جوان بیچاره سال بعد به ذات‌الریه مبتلا شد و از دنیا رفت.

«بزن آرسن‌خان، بزن! شما نزنی کی بزنه؟ که اگر پدر و برادرهاش بفهمند چه خبطی ازش سر زده، سرش را گوش تا گوش می‌برند.»

به مشهد که رسیدند ماموران مستقر شوروی در ایران قصد کشتنشان را کردند اما هر بار به طریقی به کمک ماموران شهربانی یا ژاندارمری ایران از مهلکه گریختند.

هنوز هم قدرت گفتن حقیقت در مورد مرگ قریب‌الوقوعش را به دختر عزیزتر از جانش نداشت.

در سال‌های آخر مجبور بود با یک تاکسی دور شهر بچرخد تا خرج خانه و زندگی‌اش لنگ نماند.

آن زن شاهزاده را به گوشه‌ای برد، دست‌هایش را از پشت گرفت و در گوشش فریاد زد: «می‌دانی پدر واقعی‌ات کیست؟ می‌دانی مادرت با چه کسی رابطه داشت؟»

چند روز بعد، با دختری ـ به تعبیر خودش ـ از جنوب اروپا در همان باغ آشنا می‌شود.