غزل شماره 197 حافظ

شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد
گلرخانش دیده نرگسدان کنند

ای جوان سروقد گویی ببر
پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست افشان کنند

مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند

خوش برآ با غصه ای دل کاهل راز
عیش خوش در بوته هجران کنند

سر مکش حافظ ز آه نیم شب
تا چو صبحت آینه رخشان کنند

تفسیر :

قدر فرصت های پیش رو را بدانید و از موقعیت ها استفاده کنید. سختی ها و مشکلات به زودی تمام می شود. یاس و ناامیدی را از خود دور کنید تا به مراد دل خود دست پیدا کنید.

اگرچه ممکن است نیت شما به سرعت جامه عمل نپوشد اما نگران نباشید، دیر یا زود به مراد دل خود می رسید. مدتی پیش ظلمی در حق شما شده که به خاطر آن دچار اندوه هستید، ظالمان را به خدا بسپارید.