غزل شماره 222 حافظ

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند به جلالت برود

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی
که غریب ار نبرد ره به دلالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

تفسیر :

تحمل سختی ها و ملالت های راه برای دستیابی به مقصود و رسیدن به مراد دل کاملا طبیعی است و با تنبلی و راحت طلبی به نتیجه دلخواه نخواهید رسید.

برای رسیدن به هدف با دوستان و افراد دلسوز و با تجربه مشورت کنید و به لطف و مرحمت پروردگار امیدوار باشید. یاس و ناامیدی شما را از مقصودتان دور خواهد کرد. آینده روشنی دارید و با تلاش و همت عالی به زودی زندگی خوبی برای خود می سازید.