غزل شماره 223 حافظ

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال دهنت
به جفای فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

تفسیر :

برای رسیدن به مراد دل باید تاب و تحمل سختی ها را داشته و با همتی عالی و عزم راسخ قدم در مسیر بگذارید. در طول مسیر همواره امیدوار باشید که یاس و ناامیدی شرّی بزرگ است.

دودلی و تردید را کنار بگذارید. برای وصال یار بی تابی می کنید و هر لحظه به یادش هستید اما غصه و اندوه مشکلی را حل نمی کند، باید به خداوند توکل کنید و با تمام وجود برای رسیدن به او تلاش کنید.

انسان مهربان و خوش قلبی هستید و عصبانیت و کارهای خودخواهانه شایسته فردی مانند شما نمی باشد. سعی کنید باعث رنجش دیگران نشوید.