پروژه سیاسی ترامپ فروپاشید/ ایلان ماسک هم باخت/ تلاش ونس برای نسخۀ جدید ترامپیسم

عصرایران؛ لیلا احمدی- انتخابات میان‌دوره‌ی 2026، آزمون سنجش نفوذ دونالد ترامپ در سیاستِ ایالات‌متحده بود. افزایش هزینه‌های معیشتی، پیامدهای جنگ ایران، سیاست‌های مهاجرتی و فاصله‌گرفتنِ ترامپ از وعده‌‌های انتخاباتی، به نارضایتی گسترده و شکستِ سنگین حزب جمهوری‌خواه انجامید. دموکرات‌ها توانستند این نارضایتی را به پیروزی در چندین ایالت تبدیل کنند. موفقیتشان تا چه‌حد برآمده از تغییر نگرش رأی‌دهندگان و تا چه‌اندازه نتیجۀ مشارکتِ گروه‌های ناراضی است؟ ازرا کلاین و آرون رتیکا (از تحلیل‌گران ارشد نیویورک‌تایمز) در این گفت‌و‌گوی مفصل به بررسی عملکرد نامزدها و راهبرد انتخاباتی دموکرات‌ها پرداخته‌اند. در خلال گفت‌و‌گو این پرسش نیز مطرح می‌شود که آیا ترامپیسم بدون ترامپ اصلاً می‌تواند پابرجا بماند؟

رأی‌دهندگانِ جوان و لاتین‌تبار بازگشتند

رتیکا: در این انتخابات، ذهنیتمان از آرایش نژادیِ رأی‌دهندگان فرو ریخت. من از ابتدا نسبت به وضعیتِ به‌وجود‌آمده تردید داشتم. جوانان سیاه‌پوست و گروه‌های مختلف لاتین‌تبار در مقطعی به سوی ترامپ و جمهوری‌خواهان رفتند و حالا می‌بینیم که بسیاری از آن‌ها با استقبال چشمگیر به سمت دموکرات‌ها برمی‌گردند.

کلاین: ارقام مشارکت این گروه واقعاً شگفت‌‌آور است. طبق نتایج اولیۀ انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس نمایندگان که صبح چهارشنبه چهارم نوامبر در نیویورک‌تایمز منتشر شد، رأی 17درصد از لاتین‌تبارهایی که در انتخابات 2024، ترامپی بودند، در انتخابات 2026 به سمت نامزدهای دموکرات چرخید. رأی‌دهندگان جوان هم درمجموع گرایش بیشتری به دموکرات‌ها نشان دادند.

البته باید در تفسیر این ارقام احتیاط کنیم. هنوز نمی‌دانیم چه‌میزان از این تغییر ناشی از تغییر نظر رأی‌دهندگان و چه‌میزان حاصلِ تفاوت در مشارکت انتخاباتی بوده است. ممکن است کسانی که سال 2024 به ترامپ رأی دادند، این‌بار آن‌قدر از او حمایت نکرده باشند که پای صندوق بیایند. داده‌های انتخاباتی به‌تنهایی نمی‌توانند واقعیت‌ها را بازتاب دهند.

در انتخابات ریاست‌جمهوری حدود 150 میلیون نفر رأی می‌دهند، ولی در انتخابات میان‌دوره‌ای ممکن است این رقم به 110 تا 120 میلیون نفر برسد. بنابراین، لزوماً نمی‌توان گفت هرکه در این انتخابات به دموکرات‌ها رأی داده، قبلاً جمهوری‌خواه بوده و نظرش را تغییر داده است. گاهی تفاوت اصلی در این است که چه‌کسانی در انتخابات شرکت کرده‌اند و چه‌کسانی در خانه مانده‌اند.

تجربۀ تاریخی هم نشان می‌دهد پیروزی میان‌دوره‌ای تضمین‌کنندۀ پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری بعدی نیست. در سال 2006، دموکرات‌ها عملکرد بسیار خوبی داشتند و این پیروزی زمینه‌ساز ظهور نخستین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آمریکا شد؛ هرچند آن‌زمان کمترکسی به اهمیت باراک اوباما پی برده بود. درمقابل، جمهوری‌خواهان در سال 1994 به رهبری نیوت گینگریچ و شعار «قرارداد با آمریکا» پیروزی بزرگی به دست آورند، اما بیل کلینتون در سال 1996 دوباره انتخاب شد.

در سال 2010 نیز جمهوری‌خواهان پیروزی بزرگی کسب کردند، ولی اوباما در سال 2012 با اختلاف نسبتاً قابل‌توجهی دوباره به ریاست‌جمهوری رسید. بنابراین، انتخابات میان‌دوره‌ای مسیر مستقیمی برای پیروزی در انتخابات بعدی نیست. دموکرات‌ها باید بتوانند دربارۀ سیاستِ نامزدها و شیوۀ ادارۀ کارزارهای انتخاباتی‌ هوشمندانه تصمیم بگیرند.

[م. قرارداد با آمریکا، برنامۀ سیاسی جمهوری‌خواهان به رهبری نیوت گینگریچ در انتخابات 1994 بود؛ با وعدۀ کاهش مالیات، کوچک‌سازی دولت و اصلاحات اقتصادی و اجتماعی.]

[م. انتخابات میان‌دوره‌ای 2006 در بحبوحۀ نارضایتی عمومی از جنگ عراق برگزار شد و به تقویت موقعیت دموکرات‌ها پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری 2008 انجامید.]

هویتِ نامزد، مانع نیست؛ مواضعِ نامحبوب مانع‌اند

رتیکا: یکی از اتفاقات جالب این انتخابات، پیروزی نامزدهای اقلیت با هویت متفاوت است. شاهد بودیم که نخستین سناتور دگرباش، نخستین سناتور مسلمان، نخستین فرماندار زن سیاه‌پوست، سناتوری مبتلا به اسپینا بیفیدا (اختلال مادرزادی ستون فقرات) و چندین چهرۀ بومی آمریکایی به صحنه آمدند. پیش از این گفته می‌شد نامزدها نباید بر هویتشان تأکید کنند، ولی آن‌ها با ابراز هویت‌ واقعی‌شان پیروز شدند. این تناقض را چطور توضیح می‌دهید؟

کلاین: برایم تعجب‌آور نیست. حتی پس از انتخابات 2024، بعضی‌ها نتیجه گرفتند زنان، سیاه‌پوستان یا بومیان آمریکا نمی‌توانند عملکرد انتخاباتی خوبی داشته باشند، ولی مشکلِ اصلی، هویت نامزدها نبود؛ مشکل، مواضع نامحبوبشان بود که گاهی به مسائل نژادی، جنسیتی و هویتی مربوط می‌شد.

«باراک اوباما» را در نظر بگیرید که سال‌های متمادی یکی از محبوب‌ترین چهره‌های سیاسیِ آمریکاست. بااین‌حال در انتخابات گذشته با تکیه بر مسائل هویتی، عده‌ای می‌گفتند کاندیدای زن نمی‌تواند در ایالت‌های صنعتی شمال آمریکا پیروز شود. پیروزی زنان و اقلیت‌ها در انتخابات اخیر نشان می‌دهد این برداشت‌ها اشتباه هستند.

جاش تورک

«جاش تورک» (ورزشکار پاراالمپیکیِ مبتلا به اسپینا بیفیدا) هم کارزار بسیار موفقی داشت. یکی از دلایل امیدواری به نامزدی‌اش این بود که او تجربۀ رقابت در آیووا را داشت و برای جلب حمایت رأی‌دهندگانِ ترامپی ناچار شده بود شیوۀ ارتباط با آن‌ها را یاد بگیرد. معیاری که باید در ارزیابی نامزدها به کار ببریم این است که آیا کاندیدا سابقۀ جلب حمایت از رأی‌دهندگان یا پتانسیل همراه‌کردنِ مردم را دارد؟ دموکرات‌ها در این انتخابات نامزدهای زیادی معرفی کردند که از چنین تجربه‌ای برخوردار بودند و نتیجۀ خوبی هم گرفتند.

دموکات‌ها با دستاوردِ جدیدشان چه خواهند کرد؟

رتیکا: حالا که دربارۀ شیوۀ مبارزۀ انتخاباتی صحبت کردیم، باید بپرسیم دموکرات‌ها چگونه باید حکمرانی کنند؟ اگر حکیم جفریز و چاک شومر بخواهند از این پیروزی استفاده کنند، چه اقداماتی را باید در اولویت قرار دهند؟

کلاین: سه وظیفۀ کلی پیش‌روی آن‌هاست. نخست، مقاومت سیاسی؛ یعنی مقابله با ترامپ، ارزیابی عملکردش، پاسخ‌گوکردن دولت و خانواده‌اش و ارسال طرح‌هایی به کاخ سفید که تفاوتِ مواضع دو حزب را برای افکار عمومی روشن می‌کند. دوم، پیشبرد کارهای اجرایی و قانون‌گذاری؛ برای مثال، انجام طرحی برای تسهیل صدور مجوزهای ساخت‌و‌ساز در کنگره. همچنین دربارۀ تنظیم مقررات هوش مصنوعی مباحثی مطرح است. شاید در موضوع مهاجرت هم بتوان به توافق‌هایی رسید، چون این دو مسئله به هر دو حزب آسیب زده‌اند.

[م. ترامپ با تشدید اخراج مهاجران، محدودیت پناهندگی و تقویت مرزها، سیاست بازدارندگی را دنبال کرد؛ رویکردی که با انتقادهای حقوق‌بشری و نارضایتی مردم همراه شد در هوش مصنوعی نیز با کاهش مقررات، بی‌توجهی به مخاطرات امنیتی این حوزه، سرمایه‌گذاری زیرساختی و صادرات فناوری آمریکایی، رقابت با چین را در اولویت قرار داد.]

سومین وظیفه، ایجاد قدرت سیاسی و تعیین دستورکار آینده است. مسئله فقط تصویب قوانین در مجلس و سنا نیست؛ دموکرات‌ها باید مشخص کنند در انتخابات 2028 و درصورت پیروزی، در سال 2029 چه برنامه‌ای برای اصلاح نظام سلامت، تنظیم مقررات هوش مصنوعی، آموزش پیش‌دبستانی و حمایت از خانواده‌ها خواهند داشت.

باید در پی سیاست‌هایی باشند که بخش‌های میانه‌رو و ترقی‌خواهِ حزب را متحد کند. احتمالاً موضوعاتی مانند مدی‌کر، مراقبت از کودکان و هوش مصنوعی در کانون این تلاش قرار خواهند گرفت. مهم‌ترین چالش، ایجاد توازن در مقابله‌ با جمهوری‌خواهان و همکاری با دولت برای تصویبِ برخی قوانین است.

اوباما

[مدی‌کر، ابتکار باراک اوباماست؛ برنامۀ بیمۀ درمانی عمومی آمریکا برای سالمندان و افرادِ توان‌خواه. این طرح عظیم اجتماعی با مخالفت ترامپ و جمهوری‌خواهان روبه‌رو شد، هرچند به‌طور کامل آن را لغو نکردند.]

بااین‌حال، فکر می‌کنم دو سال آینده با بحران‌های غیرمنتظرۀ زیادی همراه خواهد بود. اقتصاد آمریکا بسیار شکننده است و بخش بزرگی از رونق‌اش به سرمایه‌گذاری‌های وسیع در هوش مصنوعی گره خورده. این رونق می‌تواند به اصلاح بازار و سقوط ارزش دارایی‌ها بينجامد.

جنگ ایران می‌تواند بحرانی کاملاً متفاوت ایجاد کند و شاید با دور تازه و گستردۀ حملاتِ اسرائیل مواجه شویم. دربارۀ احتمال استفادۀ ایران از سلاح هسته‌ای هم بحث‌هایی مطرح است. ( ایران این ادعا را رد کرده- مترجم) جنگ اوکراین کماکان ادامه دارد. خطر حملات سایبری با استفاده از شبکه‌های هوش مصنوعی، تنش چین و تایوان و وضعیت سلامت دونالد ترامپ، همگی از مواردی هستند که بر ابهام آینده می‌افزایند.

ترامپ مردی 80 ساله است که سخنانش روزبه‌روز آشفته‌تر و رفتار سیاسی‌اش بی‌ثبات‌تر می‌شود. فساد اطرافیانش نیز مسئله‌ای جدی است؛ درنتیجه، مخاطراتِ بسیاری پیش‌روی آمریکا قرار دارد.

ترامپ، پادشاهی سالخورده در عصر بحران‌ها

رتیکا: وضعیت ترامپ مرا به یاد یکی از سروده‌های «پِرسی بیش شِلی» می‌اندازد که این‌گونه آغاز شده است: «پادشاهی پیر، دیوانه، ساده‌لوح، منفور و محتضر...» شعر دربارۀ وضعیت سیاسی انگلستان و فساد و تباهیِ قدرت حاکم است. شاعر در پایان از شبحی باشکوه می‌گوید که قرار است ققنوس‌وار، از خاکستر رنج زاده شود.

[م. شلی، شاعر رمانتیک انگلیسی در شعر «انگلستانِ 1819»، از استبداد، فساد و فروپاشیِ کشورش در دورۀ سلطنتِ جرج سوم سخن می‌گوید و در پایان نوید زایش نظمی نو و امیدی انقلابی را می‌دهد. او پادشاهی را توصیف می‌کند که در سال‌های پایان عمرش با بیماری و ناتوانی ذهنی روبه‌روست. در ادامه، از شاهزادگان فاسد، حاکمانِ زالوصفت و مردم گرسنه و سرکوب‌شده می‌گوید و از شبحی ناپیدا می‌پرسد: "آیا از دل این ویرانی زاده می‌شوی که امید و آزادی را رقم بزنی؟"]

به‌نظرم این تصویر با وضعیت کنونی آمریکا تناسب دارد و اگر بخواهیم از منظر تاریخی نگاه کنیم، انگار به‌نحوی هولناک در آستانۀ دوره‌ای شبیه به اوایل قرن نوزدهم هستیم؛ دوره‌ای که بحران‌های مختلف هم‌زمان به هم نزدیک می‌شوند و رهبری در رأس قدرت قرار دارد که توان سازگاری با شرایط را ندارد.

کلاین: به‌نظرم ترکیب کارکنان و مشاورانِ ترامپ در دورۀ پایانی ریاست‌جمهوری‌اش بهتر نخواهد شد. شاید افرادی مثل «کریستی نوم» (وزیر پیشین امنیت داخلی) کنار گذاشته شوند، ولی ترامپ ناگهان جمع کثیری از رقیبان و متحدانش را خارج نمی‌کند. او به توصیۀ دیگران گوش نخواهد داد.

در نیمۀ دوم از دورۀ دومِ ریاست‌جمهوری، معمولاً کارکنان دولت خسته‌ترند و توان کمتری برای به‌چالش‌کشیدن رئیس‌جمهور دارند. درعین‌حال، ترامپ هم ممکن است بی‌ثبات‌تر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر شود. او لزوماً نگران پیروزی جمهوری‌‌خواهان در سال 2028 نیست؛ چیزی که برایش اهمیت دارد، حفظ کنترل شخصی است.

رتیکا: و به اعتقاد تو حتی شاید ترجیحش شکست جمهوری‌خواهان باشد؟

کلاین: فکر می‌کنم ترجیح می‌دهد جمهوری‌خواهان شکست بخورند و همچنان به او وفادار باشند تا این که پیروز شوند و از او فاصله بگیرند. در این مورد تردید چندانی ندارم.

تحقیق دربارۀ فساد؛ پول‌های دست‌به‌دست‌شده را دنبال کنید

رتیکا: شاید برخی بگویند دموکرات‌ها باید همه‌چیز را کنار بگذارند، دوباره سراغ استیضاح نروند و به‌جای درگیری سیاسی، حکمرانی کنند. اما حجم فساد، بی‌کفایتی و رفتارهای زنندۀ دولت ترامپ بسیار گسترده است. در دورۀ او نهادهای بزرگی مثل آژانس توسعۀ بین‌المللی آمریکا، وزارت آموزش و پرورش و ادارۀ حمایتِ مالی از مصرف‌کنندگان تخریب یا تضعیف شدند. دربارۀ مهاجرت هم دغدغه‌های زیادی وجود دارد. دموکرات‌ها برای تحقیق درمورد فساد چه باید بکنند؟

[م. ترامپ به‌محض ورود به کاخ سفید، با شعار صرفه‌جویی و کاهش هزینه‌های بی‌مورد، تیشه به ریشۀ نهادهای حقوق بشری، مراکز توسعه و‌ رفاه و کانون‌های خدمات اجتماعی زد. مقابله با نهادهایی مثل USAID (برای اجرای برنامۀ کمک‌های بشردوستانه به کشورهای محروم) و CFPB (برای پایش و نظارت بر بانک‌ها، اتحادیه‌های اعتباری و مؤسسات مالی) با همکاری باند دوجِ ایلان ماسک، جنجال‌ گسترده‌ای به راه انداخت.]

ایلان ماسک و باند دوج

کلاین: فکر نمی‌کنم کسی در حزب دموکرات مخالف تحقیق باشد. مسئلۀ استیضاح را فعلاً کنار بگذاریم، چون قرار نیست نخستین اقدام دموکرات‌ها استیضاح باشد. برنامۀ اصلی، آغاز تحقیقات است. مشکل این‌جاست که فساد و تخلف در دولت ترامپ آن‌قدر زیاد است که منابع کنگره برای بررسی همۀ موارد کافی نیست. برای این‌که تحقیقات به نتیجه برسند، باید روی چند موضوع مشخص تمرکز کنند، موضوعاتی که مردم بتوانند آن‌ها را به خاطر بسپارند و اهمیتشان را درک کنند.

و به همین دلیل، جان اوساف (سناتور دموکرات ایالت جورجیا) در طرح موضوع فساد عملکرد بهتری داشته. او معمولاً روی یک موضوع کوچک و مشخص تمرکز می‌کند و تصویری نمادین از مسئلۀ بزرگ‌تر می‌سازد. بهترین نقطۀ شروع این است که خط سیر پول‌های دست‌به‌دست‌شده را دنبال کنید. باید بدانیم چه‌کسانی با دولت ترامپ معامله کرده‌اند و چه‌کسانی در ازای رشوه، پرداخت‌های غیرقانونی و فساد مالی، امتیاز گرفته‌اند. موضوعاتی مثل هواپیمای قطری (هدیۀ جنجالی امیر قطر به ترامپ)، قراردادهایی که به‌دست خانوادۀ ترامپ رسیده و فعالیت شرکت سرمایه‌گذاری جرد کوشنر را باید بررسی کرد.

[م. رابرت گارسیا (نمایندۀ دموکرات کالیفرنیا) و جیمی راسکین (نمایندۀ مریلند) اعلام کرده‌اند به‌زودی پرونده‌های فساد مالی ترامپ و اطرافیانش را در دستور کار قرار می‌دهند. سوزی وایلز، استیون میلر و جرد کوشنر در رأس فهرستِ اتهامات مالی قرار دارند.]

کوشنر

[م. کوشنر همسر ایوانکا ترامپ، مشاور ارشد کاخ سفید و بزرگ‌ترین سهام‌دار شرکت سرمایه‌گذاری کوشنر (گروه مالی اسرائیلی در حوزۀ فناوری، املاک و خدمات مالی به نام Affinity Partners) است. بخش عمدۀ سرمایۀ این شرکت از صندوق‌های ثروت ملی خاورمیانه، به‌ویژه در عربستان، قطر و امارات تأمین شده است. او در خانواده‌ای یهودی و ارتدکس (از بازماندگان هولوکاست) بزرگ شده و نمایندۀ اصلی ترامپ در طرح روند صلح خاورمیانه است که به امضای پیمان‌های ابراهیم بین اعراب و اسرائیل انجامیده. جالب است بدانید کوشنر تا سال 2009 دموکرات بود، روزنامه داشت و از رهبرانی مثل کلینتون و اوباما حمایت مالی می‌کرد.]

می‌خواهم بدانم این شرکت سرمایه‌گذاری چرا تا این‌اندازه بین صندوق‌های مالیِ کشورهای حاشیۀ خلیج‌فارس محبوب شده؟ چه‌میزان پول به خانوادۀ ترامپ رسیده و در این مدت چه قراردادهایی به دستشان رسیده است؟ دونالد ترامپ، دونالد ترامپ جونیور، اریک و دوستان و نزدیکانشان دقیقاً چه میزان درآمد داشته‌اند؟

در شرایطی که مردم برای خرید سوخت و مواد غذایی و تهیۀ مسکن با هزینه‌های سنگین روبه‌رو هستند، باید روشن شود چه‌مقدار ثروت، پیرامون رئیس‌جمهور انباشته شده. فعالیت‌های مرتبط با رمزارزها نیز باید بررسی شوند. حجم پولی که در این شبکه‌ها جابه‌جا شده، بسیار زیاد است. البته تخلفات احتمالی در نهادهای دولتی و قوانین نقض‌شده نیز باید بررسی شوند، اما دموکرات‌ها ناچارند اولویت بگذارند. باید تصمیم بگیرند کدام نهادها را دوباره احیا کنند؛ مثلاً آیا باید ادارۀ حمایت مالی از مصرف‌کنندگان را از نو راه‌اندازی کنند؟

شکست ماسک و رؤیای تگزاس آبی

کلاین: باید به سرنوشت دو چهرۀ جنجالی یعنی ایلان ماسک و ویوک راماسوامی هم اشاره کنیم که در رأس پروژۀ کاهش هزینه‌های دولت موسوم به دوج DOGE قرار داشتند. راماسوامی در انتخابات فرمانداری اوهایو از ایمی اکتون شکست خورد. کارزار او یکی از تباه‌ترین و بی‌اعتبارترین کارزارهای انتخاباتی بود. او آگهی تبلیغاتی‌ای منتشر کرد که در آن مادر ایمی اکتون، او را دروغگو خطاب کرد و مدعی شد دربارۀ آزار جنسیِ دورۀ کودکی‌اش دروغ گفته است؛ درحالی‌که شواهد قابل‌توجهی دربارۀ آن آزارگری وجود داشت. چنین رفتاری واقعاً زننده و غیرقابل‌دفاع بود.

[م. دوج DOGE، مخفف «ادارۀ کارآمدی دولت» بود؛ پروژه‌ای که با مشارکت ماسک و راماسوامی برای کاهش هزینه‌ها و کوچک‌سازی دولت فدرال شکل گرفت. ترامپ اختیارات نامحدودی برای دسترسی به اطلاعات سازمان‌ها و تعدیل نیرو به دوج داد. این پروژه به اخراج و بیکاری هزاران نفر و نارضایتی‌های گسترده انجامید. درنتیجه، معترضان به خیابان آمدند و پلاکاردهایی با شعار تسلا را بسوزانید، دموکراسی را نجات دهید، سر دادند. پس از هیاهوی بسیار، ماسک از پروژه کنار کشید و این جنجال به‌تدریج خاتمه یافت.]

ایلان ماسک بزرگ‌ترین حامی مالیِ منفرد در این دورۀ انتخاباتی است. او حدود 500 میلیون دلار هزینه کرد؛ مبلغی که برای ثروتمندی مثل او شاید چندان عجیب نباشد، اما نکتۀ مهم این است که این هزینه ظاهراً نتیجه‌ای نداشت. بخش عمده‌ای از این پول در تگزاس صرف شد؛ ایالتی که در آن جمهوری‌خواهان با یکی از شدیدترین شکست‌هایشان مواجه شدند.

رتیکا: رؤیای «تگزاس آبی» سال‌ها در ذهن دموکرات‌ها وجود داشت. چیزی که زمانی خیال‌پردازی به نظر می‌رسید، حالا به واقعیت تبدیل شده است.

کلاین: ماسک پول زیادی خرج کرد، ولی چیزی به دست نیاورد. حتی می‌توان گفت این هزینه‌ها به ضررش تمام شد. مردم دوست ندارند حس کنند انتخاباتشان پیش‌خرید شده است.

رتیکا: دو شکل از حکومت فردی در این انتخابات به رأی گذاشته شد: حکومت ترامپ و حکومت ماسک؛ هر دو نیز شکست خوردند.

کلاین: ماسک بخش عمدۀ فعالیتِ شرکت‌هایش را به تگزاس منتقل کرده. بنابراین نقش سیاسی و اقتصادی‌اش در آینده جالب است. به‌نظرم یکی از پیام‌های این انتخابات این است: «سیاست‌هایی که به برتری نژادیِ سفیدپوستان تکیه می‌کنند، شکستشان محتوم است. جاگزین‌کردن انسان با روبات هم ایدۀ محبوبی نیست.»

مراکز دادۀ هوش مصنوعی، موضوعی مهم در رقابت‌های انتخاباتی بودند. شرود براون در اوهایو، جینا هینوجوسا در تگزاس و عبدل السید در میشیگان، به مراکز داده و پیامدهایش برای جوامع محلی پرداختند. چندین طرحِ محدودیت یا توقف ساخت مراکز داده نیز در رأی‌گیری‌های محلی مطرح شد و تقریباً همۀ آن‌ها به‌جز یک مورد به تصویب رسیدند.

[م. مراکز دادۀ هوش مصنوعی به‌دلیل مصرف بالای آب و برق و تأثیر بر محیط‌زیست و قیمت انرژی به موضوعی انتخاباتی تبدیل شدند. بی‌توجهی به مقولۀ امنیت اطلاعات و نقدهای معطوف به مخاطرات هوش‌مصنوعی هم مزید بر علت بود.]

ترامپیسمی در کار نبود؛ فقط ترامپ جولان می‌داد

رتیکا: آیا این انتخابات، آغازی بر پایان ترامپیسم است؟ پایان ریاست‌جمهوری ترامپ حداکثر دو سال دیگر است، ولی آیا این شکست به‌معنای پایان جنبش سیاسی اوست؟

کلاین: چیزی به نام ترامپیسم وجود ندارد؛ از آغاز فقط ترامپ وجود داشت. متفکران و شبه‌متفکران راست‌گرا کوشیدند بین انگیزه‌ها و تصمیمات ترامپ نوعی انسجام فکری ایجاد کنند. آن‌ها می‌خواستند توضیح دهند سیاست تعرفه‌ای او چگونه قرار است تولید را به آمریکا بازگرداند یا چگونه می‌توان به عصر مداخله‌گرایی نومحافظه‌کارانه در خاورمیانه پایان داد؟ اما این تلاش‌ها با شکست مواجه شدند. تعرفه‌‌گذاری ترامپ، سیاستی آشفته و غیرمنطقی بود و در سیاست خارجی‌ نیز با همان الگوهایی عمل کرد که مدعی بود می‌خواهد کنار بگذارد.

بارها تلاش شد از رفتار ترامپ، مکتب سیاسی منسجمی ساخته شود، اما خود او حاضر نبود به هیچ‌یک از این چارچوب‌ها پایبند بماند. به همین دلیل، حالا که این پروژۀ سیاسی در حال فروپاشی است، اختلافات درونیِ جناح راست احتمالاً بسیار شدید خواهد شد.

عده‌ای خواهند گفت ترامپیسمِ واقعی هنوز اجرا نشده. همین حالا هم شاهد چنین واکنش‌هایی هستیم. برخی از هوادارانِ جنبش ماگا می‌گویند نومحافظه‌کاران ما را به جنگ ایران کشاندند. اما چه‌کسانی نومحافظه‌کارند؟ این خود ترامپ بود که همراه با بنیامین نتانیاهو آمریکا را به این جنگ کشاند، نه کسی مثل بیل کریستول.

[م. MAGA مخفف شعار «عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم» است که به هویت سیاسی جنبش ترامپ تبدیل شده است.]

[م. بیل کریستول، چهرۀ شناخته‌شدۀ نومحافظه‌کار و از منتقدان جمهوری‌خواهِ ترامپ است.

جی دی ونس

احتمالاً جی‌دی ‌ونس تلاش خواهد کرد در انتخاباتِ ریاست‌جمهوری آینده در قالب نسخه‌ای متفاوت از ترامپیسم ظاهر شود؛ لابد می‌خواهد بگوید ترامپیسم می‌توانست بدون جنگ و با انسجام فکری بیشتری اجرا شود. اما مشکل این‌جاست که بسیاری از مردم اساساً به نسخۀ جایگزین ترامپیسم که می‌توان آن را «ونسیسم» نامید، علاقه‌ای ندارند. ونس در انتخابات قبلیِ اوهایو هم ضعیف‌تر از انتظار ظاهر شد و محبوبیت چندانی ندارد.

در آینده رقابت بر سر این خواهد بود که چه‌‌چیزی پس از ترامپ روی کار می‌آید؟ اما مسئلۀ اصلی این است که ترامپ به ایدئولوژی اهمیت نمی‌دهد؛ او خواهان وفاداری است. برایش مهم نیست یک مرام سیاسی تا چه‌‌حد منسجم یا با باورهای قبلی‌اش سازگار است. او می‌خواهد کنترلش را حفظ کند و خانواده‌اش را از زندان و محاکمه دور نگه دارد. می‌خواهد ثروت و نفوذش را حفظ کند. همۀ اعضای حزب جمهوری‌خواه این واقعیت را می‌دانند.

ائتلافِ عشق به همسایه

رتیکا: پیش از پایان گفت‌و‌گو می‌خواهم به کسانی اشاره کنم که از شکستشان خوشحالم. «سوزان کالینز» یکی از آن‌هاست. او نقاب سناتور میانه‌رو را بر چهره داشت و وقتی رقابت نزدیک شد، احتمال داشت به حزب مقابل رأی بدهد، اما در عمل با جمهوری‌خواهان بود. او یکی از چهره‌های اصلی و تسهیل‌کنندۀ تغییرات در ترکیبِ دیوان عالی و تضعیفِ حق انتخاب زنان بود. از رفتنش واقعاً خوشحالم.

کلاین: من از شکست سیاستمدارانی خوشحالم که بی‌رحمیِ آشکار را در صدر برنامۀ سیاسی‌شان قرار می‌دهند. «کن پکستون» در تگزاس یکی از آن‌هاست یا «ویوک راماسوامی» در اوهایو با کارزار انتخاباتی زننده و غیراخلاقی‌اش. «راجر مارشال» در کانزاس هم به‌دلیل رفتار بی‌رحمانه‌ با بیمارانی که قادر به پرداخت صورت‌حساب‌های پزشکی نبودند، شکست خورد.

اما بیش از آن که به شکست این افراد فکر کنم، به کسانی توجه دارم که پیروز شده‌اند. به‌ویژه از احیای نوعی چپ مذهبی و اخلاق‌گرا به هیجان می‌آیم؛ جریانی که می‌تواند به زبان فضیلت، اخلاق و مسئولیتِ اجتماعی سخن بگوید. جیمز تالاریکو، آدام همیلتون، عبدل السید و جان اوساف از چهره‌هایی هستند که چنین ادبیاتی دارند.

اوساف به‌خوبی می‌تواند با لحنی شبیه به کتاب مقدس و با تأکید بر فضایل اخلاقی صحبت کند. یکی از فرصت‌های مهمِ سیاست آمریکا در شرایط کنونی، احیای سیاستی است که در ویرانه‌های اخلاقیِ به‌جای‌مانده از دورۀ ترامپ، آشکارا از اخلاق و ارزش‌های انسانی سخن می‌گوید.

رتیکا: واکنشی طبیعی به زوال اخلاقیِ جناح مقابل، واکنشی تعدیل‌کننده که افراط‌گرایی را کنار می‌زند. بیا برای این رویکرد، نامی انتخاب کنیم. تو همیشه دوست داری نامی به پدیده‌ها بدهی. اسمش را بگذاریم «ائتلاف عشق به همسایه» و با این نام، گفت‌و‌گویمان را به پایان برسانیم.

[م. عنوان عشق به همسایه، به آموزه‌ای اخلاقی در سنت مسیحی اشاره دارد که بر همدلی، مسئولیت‌پذیری و پرهیز از آسیب‌رساندن به دیگران تأکید دارد؛ نمادی از تلاش برای احیای سیاستِ اخلاق‌محور در برابر تباهی اخلاق سیاسی در جهان کنونی.]

تصاویر قبل و بعد از انهدام سامانه‌های کمک ناوبری دشمن در صخره‌های جنوبی تنگه هرمز

بیشتر بخوانید:

پیام دموکرات‌ها به ایلان ماسک: مراقب باش

از تگزاس تا کانزاس، نقشۀ سیاسی آمریکا تغییر کرد؛ اجماع ملت برای رأی اعتراضی به ترامپ

انتخابات میان دوره‌ای ناقوس مرگ ترامپیسم بود؟

تماشاخانه

سارا برومند و دخترانی که هرگز به خانه نرسیدند

باران آمد ، هشدار هم دادند ولی دوباره ایران غافلگیر شد / ببینید باران شنبه چه کرد

فیلم های دیگر