"برینگا "عریانگاه گوسفندان + عکس

  آئين سنتي و کهن"گوسن برينگا"(گوسن بِرش) که در اعتقادات، آداب و سنن روستاييان کوه نشين ريشه دوانده است، هر سال در بخشي از مناطق کوهستاني و مراتع ييلاقي به ويژه روستاهايي که پيوندي ناگسستني با دام و مرتع و دامداري دارند در اواخر شهريور ماه برپا مي شود.

به گزارش دریانیوز، دامداران روستاي کوهستاني ناتر که همنشين طبيعت و مرتع و جنگل اند در اين آئين ماندگار يد طولايي داشته و با حضور در دامن طبيعت آن را پاس مي دارند.
 
برينگا،جشنواره يي است از جشن برکت و شکرگذاري در دامان طبيعت ! طبيعتي که با آن عجين و مانوس گشته و هر سپيد ه دم آن را به نظاره مي نشينند ! "برينگا" جلوه گاهي است با شکوه از هم زيستي با طبيعت !همانند آخرين روز نوروز ! روز گلگشتي است براي دامداران و خانواده هايشان که ساعات مفرح و شادي را در دشت و دمن که به آن تعلق خاطر دارند به نظاره غروب آفتاب دل انگيز کوهستان بنشينند و طبيعتي که خزان را انتظار مي کشد!
 
 

 
با پايان يافتن کار سخت و مشقت آور دامداري و نزديک شدن به پاييز و کوچ آرام گرما و آغاز سرما؛ دامداران اين مناطق دامها را پس از ماه ها حضورمتناوب و شبانه روزي درمراتع از چوپانان مي ستانند ، و از اين به بعد خود نگهداري از دامهايشان را به عهده مي گيرند  . اين مراسم بدون آنکه تشريفات خاصي را در بر داشته باشد، در يک نقطه از قبل تعيين شده کنار رودخانه و چشمه برپا مي شود و در روز موعود زن و مرد ، پير و جوان همه در يک نقطه گرد هم مي آمده و در اين همايش پر شکوه شرکت مي جويند.
 
يک روز قبل ، هر يک از دامداران دامهاي خود را به طرف رودخانه گسيل داشته تا ضمن آنکه گرد و غبار از تن گوسفندان شسته  مي شود،چيدن پشم نيز به سهولت انجام گيرد .دامداران با چيدن سنگ در مسير رود،حوضچه يي کوچک ساخته و دام هايشان را در آن برده  و با گرفتن دست و پاي آنان در اين حوضچه دام هايشان را مي شويند تا زلالي آب و جريان رود تن گوسفندان را از غبار، پاک نمايد .
 
فردا، پس از طلوع آفتاب ، اهل خانه به طرف ميعادگاه رفته و ضمن برافروختن آتش و تهيه و تدارک غذا ، در آوردگاه برينگا؛ پشمان رنگين چسبيده به پوستين گوسفندان براي بافتن و تافتن چيده مي شود .

گوسفندان که روز قبل شسته و رُفته شده بودند يکي يکي دست و پا بسته تسليم خواست  مردان کارکشته و متبحر مي شوند که با "دارت" - وسيله يي شبيه قيچي - اما کمي بزرگتر، پشم را از تن شان بدرآورده و براي اينکه با گوسفندان عريان شده ديگران مخلوط نشوند ، به نشاني ، رنگي نيز بر تنشان مي زنند ! دامداران از رهگذر فروش پشم ها ضمن کسب در آمد ، صنايعي چون جوراب– شولا – نمد و ... مي بافتند که اين مصنوعات دسباف، دست رنج مردان و زنان شايسته روستايي اي بود که به مرور زمان با کهولت سن به بوته فراموشي سپرده شد و ديگر جاي آن در خانه هاي روستاييان خالي مانده است.