سه روش امنیتی انگلیس برای راه اندازی جنگ رسانه ای علیه مخالفان

عصر ایران – سایت تحلیلی کره ای "اوهمی" در یکی از مقالات خود به ترفند آژانس های اطلاعاتی انگلیس در به خدمت گرفتن روزنامه نگاران به منظور دستیابی به اهداف خود پرداخته است.

به گزارش عصر ایران (asriran.com) به نقل از این سایت، آژانس های اطلاعاتی انگلیس، روزنامه نگاران و روزنامه ها را به طرق مختلف تحت کنترل خود قرار می دهند:

نخست آنکه، جاسوسان این آژانس ها، روزنامه نگاران را به کار می گمارند و یا حتی خود را به جای آنها جا می زنند. این شیوه، روشی ناامن است چراکه جان روزنامه نگاران و به ویژه آن دسته از افرادی را که به عنوان خبرنگاران خارجی کار می کنند، به خطر می اندازد.

دوم آنکه، آژانس های اطلاعاتی با تکیه بر هویت های دروغین، به دروغ پراکنی در رسانه ها می پردازند. این نمونه را می توان در جریان براندازی دولت محمد مصدق نخست وزیر وقت ایران در سال 1953 مشاهده کرد. این آژانس ها با استفاده از این روش بدون هیچ گونه مشکلی و با نمونه برداری از تاریخچه مخفی کودتای سیا چنین اقدامی را انجام دادند که بعدا در سال 2000 افشا شد.

اسناد و مدارک به دست آمده در این زمینه حاکی است:در جریان کودتا ، سفارت وقت آمریکا در ایران با همکاری روزنامه نگاران ایرانی گزارش هایی منتشر کرد و یک جنگ روانی را علیه نخست وزیر وقت ایران به راه انداخت.

روش سوم برای تحت کنترل درآوردن رسانه ها، شیوه ای زیرکانه و خیانت کارانه است. در این روش به روزنامه نگاران،تفهیم می شود که اطلاعات مربوط به منابع واقعی را یا پنهان کنند .جاسوسان انگلیسی نیز توصیه شده که از این شیوه که "کنش اطلاعاتی" نامیده می شود، بهره جویند. اطلاعات مربوط به این روش به ندرت فاش می شود، اما یک بار استفاده از این روش برملا شد و چشم مردم را نسبت به دروغ پراکنی مطبوعات باز کرد.

در نوامبر 1995، روزنامه ساندی تلگراف در یکی از یادداشت های خود پسر سرهنگ "معمر قذافی" رئیس جمهور لیبی را به تلاش برای پولشویی در اروپا با هدف تامین بودجه ساخت سلاح های کشتار جمعی متهم کرد. زمانی که این روزنامه به اتهام افترا از سوی پسر "قذافی" محکوم شد، نویسنده آن نتوانست از ادعای خود دفاع کند. در آن زمان سه موضع تدافعی گرفته شد. نخست آنکه، وکلا اظهار داشتند که این یادداشت خدشه ای به اعتبار "قذافی" وارد نساخت. سپس استدلال آوردند که موضوع منتشره در مورد وی، صحت دارد و بالاخره آنکه، وکلا اظهار داشتند انتشار این یادداشت حتی در صورت نادرست بودن به نفع عموم است.

در جریان جلسات محاکمه سال 2002 ، گوشه هایی از واقعیات برملا شد. در نوزدهم اکتبر 1995 ، "مالکوم ریفکیند" وزیر پیشین امور خارجه و دفاع انگلیس در میهمانی ناهاری از نویسنده این یادداشت خواسته بود تا ایران را به تلاش جهت جمع آوری پول برای سرمایه گذاری در زمینه برنامه سلاح های کشتار جمعی خود علیرغم تحریم های سازمان ملل متهم کند.

بدین ترتیب رهنمودهای لازم از سوی سرویس اطلاعات مخفی انگلیس در اختیار این نویسنده قرار گرفت که به موجب آن، ایران از طریق یک شرکت اتریشی نفت خود را در بازار سیاه برای سرمایه گذاری در برنامه هسته ای نظامی سریش به فروش می رساند.

این توجیهات و القائات بدانجا ختم شد که نویسنده مذکور مقالات بسیاری را درخصوص برنامه های نظامی ایران همچون "پنهان سازی سایت های تاسیسات هسته ای مخفی" ، "برخورداری از موشک هایی با قابلیت حمل کلاهک هسته ای"، "کشف کارخانه مخفی غنی سازی اورانیوم توسط مقامات سازمان ملل در ایران" ، "آغاز ساخت تجهیزات ساخت بمب هسته ای در کارخانجات ایران" و "امکان دستیابی ایران به سلاح هسته ای ظرف سه سال" منتشر کرد و این در حالی بود که در هیچ یک از این مقالات نامی از منبع خبررسان برده نشد.