طراحان لباس و پوشش در نمايشگاه كشف حجاب از نبود امنيت طرحهاي به ثبت رسيدهشان گله دارند. اينكه هر فردي به راحتي ميتواند از مدل آنها كپي بگيرد و طراح هم هيچ حق قانوني براي مخالفت با اين كار ندارد.
به گزارش سرمایه، نمايشگاه كشف حجاب با عنوان «حريم ريحانه» به مدت پنج روز در كانون پرورش فكري داير بود و ديروز به كار خود پايان داد.
ورودي نمايشگاه با صحنهاي از واقعهء عاشورا ماكتسازي شده و غرفهها در دو سوي ماكت براي بازديد علاقهمندان باز است.
صداي نوحه از بلندگوهاي هر دو راهرو به گوش ميرسد و موكت قرمز رنگ، غرفه به غرفه مخاطب را به پيش ميبرد.
سمت راست ورودي نمايشگاه ماكتهايي از اقدامهاي صورت گرفته براي كشف حجاب در دوران رضاشاه به چشم ميخورد.
اين سوي راهرو پلاكاردهايي آويزان شده كه در آن دربارهء تاريخ حجاب در ايران مطالبي نوشته شده است. انتهاي راهرو كه محل اتصال با راهروي سمت چپ نمايشگاه است روي يك صفحهء مانتيور مانكنها با لباسهاي متنوع نمايش داده ميشوند و كمي آن طرفتر نيز انواع پوششهاي ملي در قالب چادر به نمايش درآمده است.
خانمي با مانتو و مقنعهء مشكي به دقت متنها را ميخواند. ميپرسم طراح لباس هستيد؟ ميگويد: «خير، همينطوري از روي علاقه آمدم، دوست دارم دربارهء تاريخ حجاب بدانم.»
چادر 14 منظوره
معصومه كريميزاده ابتداي غرفه ايستاده است. غرفهء «جلابيب»، اسم دشواري كه وقتي معنايش را از او ميپرسم به آيهء 59 سورهء احزاب استناد ميكند. نوعي پوشش كه در سورهء احزاب از آن به نام «جلباب» نام برده شده است.
اين سوي غرفه ميآيد و به كارآيي چادري كه خودش طراحي كرده اشاره ميكند تلفن همراهش را از توي چادر درميآورد و وقتي زيپ جلوي چادرش را باز ميكند امكان جاي دادن وسايل در جيبهاي داخلي چادر بهتر به چشم ميخورد.
او همانطور كه از كاركردهاي چادري كه طراحياش كرده، ميگويد از نبود هرگونه حمايت از حقوق طراحان لباس گلايه دارد: «طراحي اين چادر حاصل دستكم يك سال مدام كاركردن و مدل زدن است اما به راحتي افراد مدل را كپي ميكنند و بعد هم نميتوان ادعايي داشت. البته مجلس يك بار براي حمايت از حقوق معنوي طراحان صحبتي كرده بود كه گويا به فراموشي سپرده شده است.»
در راهروي سمت چپ پيش از آنكه مدلها و غرفهها شامل لباس شود، حاوي متن و پيام نوشتاري است; جملههايي از شخصيتهاي سياسي، علمي، فلسفي و فرهنگي كه روي ديوارها نقش بسته است، برتراند راسل، خورشچف، چارلي چاپلين، ويل دورانت، تولستوي، ژانژاك روسو و هيچكاك.
تصوير «مهاتما گاندي» در كنار يادداشت او نصب شده است: «مادام كه در اجتماع وجود زن وقف لذت بخشيدن به مرد است، ما هم به عنوان مرد سر از شرم به زير ميافكنيم.»
و ويكتور هوگو رماننويس فرانسوي كه دربارهء بردگي مدرن نوشته است: «ميگويند بردگي در اروپا از بين رفته، اما بردگي همچنان ادامه دارد و بر زنان تحميل ميشود.»
روي مدلهاي چادر و مانتوها عنوانهاي خارجي به چشم ميخورد.
از خانمي كه چادر حريرالاسود را تبليغ ميكند، ميپرسم جنس مطمئني دارد، ميگويد: «بله حريرالاسود ژاپن است.» دو غرفه آن طرفتر روي پارچهها نوشته شده، كار كره، كار ژاپن، چادر كار كويت. موكت قرمز رنگ نمايشگاه انتخاب خوبي براي حضور بلندمدت مخاطب نيست و به شدت چشم را ميزند. سرماي هوا به گفتهء زهرا اسلاملو استقبال از نمايشگاه را كمتر از ميزان پيشبيني شده، كرده است. روزانه دستكم 700 نفر ميآيند براي بازديد. ميپرسم نظر يا انتقاد هم ارايه شده است: «ميگويد دفتر را همراه نياوردهام.»
در بخشهاي ديگر نمايشگاه تصوير زن در تاريخ پيش از اسلام به نمايش گذاشته شده است.