کد خبر ۵۳۵۳۰۵
تعداد نظرات: ۴ نظر
تاریخ انتشار: ۱۲:۲۶ - ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۶ - 23 April 2017
از پنجره سرک ها کشیدم تا واکنش راننده را ببینم. بعد از چند ساعت راننده رسید و یادداشتم را در کاغذ یادداشت با طرح پروانه دید. یادداشت را خواند. با عصبانیت کاغذ را مچاله کرد و روی زمین انداخت.
عصرایران؛ مژگان افروزی*- در باغچه جلوی خانه چند نهال کاشتیم. بعد از چند روز با بی مبالاتی رانندگانی که اتومبیل خود را مقابل باغچه پارک می کنند دو  عدد از نهال ها شکست. نهال باقی مانده را با طناب به درخت کنارش تکیه دادیم تا قامتش ایستاده بماند. دلم می گیرد. دفعه اولی نیست که گیاهی کاشته ایم و عابران در حق شان بی مهری می کنند. 

شمشادهای کوچکی که هر عابر به سهم خود شاخه ای نازک از آن شکسته و خلال دندانش کردند و تمام آن شمشادهای سبز زرد شده و غم زرد به جای شادی سبزشان نشست.

درخت های سرسبز میدان هم حال خوشی ندارند. بارها با شهرداری منطقه تماس گرفته و از آبیاری بیش از حد درختان گِله کرده ام. تماس ها بی نتیجه ماند و درختان بالا بلند میدان زرد و بیمار شده و در حال پوسیدن در خود هستند.

باغبان های آموزش ندیده، باغبان های بی خیال و باری به هرجهت که فقط می خواهند دستمزد بگیرند و درختان را فرزندان خود نمی دانند. باغبان هایی که فکر می کنند آب های زیر زمینی که هر روز ساعت ها آن را پای درختان ریخته و کوچه می شویند جزو منابع اندک آب این سرزمین تشنه نیستند.یادداشتی برای رانند زیر برف پاک کن!

حق دارد طبیعت که از ما خشمگین باشد. حق دارد طبیعت که با خشکسالی و سیل از ما انتقام بگیرد. حق دارد طبیعتی که به میزبانی اش احترام نگذاشته و نمک خورده و نمکدان شکستیم ما را از بخشش خود محروم کند. حق دارد...

دیروز راننده ای هنگام پارک کردن خودرو چنان به حریم باغچه مقابل خانه وارد شد که نهال کوچک ما خمیده شده بود. برایش روی کاغذی کوچک این یادداشت را نوشتم و زیر برف پاک کنش گذاشتم: 

همشهری،گرامی! مراقب طبیعت باشیم! 
نهالی که پشت اتومبیل شماست، کودکی است که رویای درخت شدن و کمک به هوای پاک را دارد. شما کودکی را نمی کُشید. می کُشید؟

از پنجره سرک ها کشیدم تا واکنش راننده را ببینم. بعد از چند ساعت راننده رسید و یادداشتم را در کاغذ یادداشت با طرح پروانه دید. یادداشت را خواند. با عصبانیت کاغذ را مچاله کرد و روی زمین انداخت. سوار ماشین شد و با رفتنش نهال ما برای ساعتی نفس راحتی کشید تا راننده ای دیگر به جان قامتش بیفتد.

اگر مثل کودکی ها که عروسک ها و تمام عناصر جهان را زنده فرض می کردیم و در خیالمان عروسکی یک چشم از نداشتن یک چشم درد می کِشید به طبیعت نگاه می کردیم، رنج طبیعت را می فهمیدیم. ما بزرگ شدیم و دغدغه های زندگی ارزش حیات را برایمان بی معنا کرد. ما بی رحمانه بزرگ شدیم تا زنده باشیم و زندگی نکنیم و حق زنده بودن را از طبیعت و تمام جانداران سلب کنیم. 

پروانه کاغذی ام مچاله کف آسفالت خیابان جان می داد. راننده ای از رویش رد شد و نهال ما را خمیده کرد.

* روزنامه نگار
مطالب مرتبط
ارسال به تلگرام
ارسال به دوستان
انتشار یافته: ۴
در انتظار بررسی: ۲۱
غیر قابل انتشار: ۰
خبازي مقدم خويي
Iran, Islamic Republic of
۱۲:۵۰ - ۱۳۹۶/۰۲/۰۳
2
67
احترام به طبيعت فرهنگب ناياب است كه از طفوليت بايد اموزش داده شود به خدا قهر طبيعن با ما ازروي لجبازي خودمان است
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۰۹ - ۱۳۹۶/۰۲/۰۳
0
43
بی مبالاتی و سر سری گرفتن امور در همه جای زندگی امروزی ما خودنمایی می کند، از هنگام رانندگی با موبایل صحبت کردن گرفته تا نادیده گرفتن اتصالات برقی در پارک ها، نادیده گرفتن تجهیزات حفاظتی آب نما ها، خنثی سازی مین های مناطق جنگی و ... . باید به اینکه کوتاهی در درست انجام دادن کارهایمان عواقب دارد ایمان داشته باشیم، فرقی ندارد که ما باشیم و یا دیگران.
سرو
Iran, Islamic Republic of
۱۴:۵۶ - ۱۳۹۶/۰۲/۰۳
0
22
کسی به فکر گل ها نیست.
علی
Germany
۱۵:۲۳ - ۱۳۹۶/۰۲/۰۳
0
39
عزیز دل برادر
فکر میکنین چرا جلوی درب منازل مینویسن پارک=پنچری؟ لطافت در حق مردمی که سنگدل شدن فقط تحقیر برای آدم مهربان بوجود میاره. حداقل 10 بار به خود بنده اهانت شده و فرد خاطی قصد کتک زدن بنده رو هم داشته که چرا بهش تذکر دادم که خیابان یکطرفه داره میاد یا جلو درب پارکینگ منزل پارک کرده یا آشغال منزلش رو درب منزل ما نندازه یا خیلی چیزهایی که از بی فرهنگی مطلق جامعه ما میاد. ما فقط ادعا داریم که تمدن داریم چه ایرانی و چه اسلامیش فرقی نداره. ما فقط حریص و بی وجدان شدیم.
پربازدید ها
علم و فناوری