"آیا افراطیون واقعا نمی دانند کدام مقام مخالف دستگیری موسوی هستند؟"

  الف - یكی از مهمترین پیامدهای طبیعی در حوادث تند و پر تنش سیاسی، رشد «افراطی‌گری» یا «رادیكالیسم» است. هیجانات و احساسات متراكم در برخی مقاطع زمانی موجب می‌شود كه برخی افراد و جریانات فكری و سیاسی، نتوانند خود را بموقع كنترل كنند و ترمز را بكشند تا جامعه به آرامش برسد. لذا همچنان بدون توجه به مقاطع زمانی مختلف، به تندروی و افراط خود ادامه می‌دهند و عملاً جامعه را خسته‌ و دلزده‌ می‌كنند.

اگر قبول داشته باشیم كه یكی از نیازهای مبرم در جوامعی كه دوران پرتنش سیاسی را طی می‌كنند، آرامش و تمدد اعصاب روانی و فكری است، رادیكالیسم بوجود آمده از بطن دوران التهاب، باعث می‌شود كه جامعه نتواند به آرامش خود برسد فلذا بسرعت دلزدگی و دلسردی و بی‌تفاوتی بوجود می‌آید كه این پدیده در جوامع دینی، منجر به سكولاریسم خواهد شد.

صرفنظر كه بپذیریم حوادث پس از انتخابات در ایران پایان یافته و یا هنوز به صورتهای دیگر ادامه دارد، بهرحال جامعه در حال حاضر احتیاج به آرامش و اعتدال دارد تا اولاً فضای غبارآلود،‌ شفاف‌تر شود،‌ و ثانیاً جامعه بلحاظ روانی، «استراحت» كند. این، همان نكته‌ای است كه رهبری انقلاب اخیراً اشاره كردند. اما رادیكال‌های مدعی و دوآتشه، گوش شنوایی ندارند و بیم آن می‌رود كه با ادامه وضع موجود، «خروج از رهبری» هم عملاً كلید بخورد. برخی كلمات مانند سرخوردگی و نومیدی، فقط در قاموس رادیكال‌ها یافت می‌شود و سرآغاز تشكیل نطفه‌‌های خطرناك است.

صدالبته، برخی از افراد و جریانات، ‌ذاتاً رادیكال هستند و فقط در فضای رادیكالی می‌توانند تنفس كنند لذا از آرام شدن فضا بشدت هراس‌ دارند. اینان با شعارهای تند و تحریك روانی جامعه، تلاش می‌كنند كه رادیكال‌های طرف مقابل را به عكس‌العمل وادار كنند تا ماهی مقصود را صید نمایند. حتی اگر به اجرای عادلانه قانون اعتقاد دارند (كه ندارند)، تحقیقاً اجرای قانون بصورت قاطع و عادلانه و جامع، در فضای آرام امكان‌پذیر است و نه در محیط غبارآلود و پرتنش كه امكان خطای دید زیاد است. متاسفانه در بسیاری از تریبون‌های رسمی پس از حوادث روز عاشورا، صحبت از «اقدام مستقیم مردم در صورت تعلل مسوولان» ببیان آمد و حال آنكه فرق بسیار است میان «حجت تمام شدن بر مسوولان» و «اقدام مستقیم مردم در صورت كوتاهی مسوولان».

بیدار كردن دیو خفته افراطی‌گری از سوی هر طرف كه باشد ـ اعم از مخالفین و موافقین ـ قابل قبول نیست. براستی آنان كه جزء خواص محسوب می‌شوند و به «اطلاعات پشت‌پرده» هم دسترسی دارند، آیا نمی‌دانند كه چه مقامی صلاح نمی‌دانند كه برخی افراد خاص دستگیر شوند؟ پس چرا مدام در شیپور دستگیری این افراد می‌دمند؟