اندیشه

«آنتیستنِس» از چهره‌های مهم فلسفه‌ی یونان باستان، بنیان‌گذار مکتب «کلبی» یا «سگی» و آموزگار دیوژنِ سینوپی بود. او با جسارت، آداب و قوانین اجتماعی را به چالش کشید و زندگیِ مبتنی بر فضیلت و هماهنگ با طبیعت را ترویج کرد.

سال ۱۸۹۹، یکی از مهم‌ترین مدیران علمی آمریکا با اطمینان گفت: «هر چیزی که قابل اختراع بوده، اختراع شده است.» اما درست همان موقع، در گوشه‌ای از جهان، ذهن‌هایی آرام و بی‌سر‌و‌صدا داشتند وای‌فای، تماس تصویری و ماشین‌های هوشمند را تجسم می‌کردند. آن‌ها آینده را پیش‌بینی نکردند؛ آن را فهمیدند.

انسان‌ها همواره به دنبال پیدا کردن راز معمای خلقت در ایمان معنویت، اندیشه و استدلال فلسفی بوده‌اند. ما مدام از خود می‌پرسیم که هدف از خلقت انسان چیست؟

اپیکور، فیلسوف یونانی باستان، به دلیل این آموزه‌اش مشهور است که «لذت اصل و هدف زندگی شاد است». او همچنین به دلیل راه‌اندازی مدرسه اپیکوری خود در آتن شناخته می‌شود.

راسل بر این نکته تأکید می‌کند که فلسفۀ مدرن و معاصر، برخلاف فلسفه‌های گذشته، تنها به دنبال یافتن پاسخ مطلق نیست، بلکه روش تفکر و پرسشگری انتقادی را به انسان هدیه می‌دهد. او با تحلیل دقیق و گاهی هم با انتقاد تند، فلسفۀ قرن بیستم را به خوانندۀ غیرمتخصص نزدیک می‌کند و نشان می‌دهد که فلسفه همواره زنده، پویا و مرتبط با زندگی انسان است.

ارسطو، فیلسوف مشهور یونانی قرن چهارم پیش از میلاد، بیشتر به‌دلیل اندیشه‌هایش در فلسفه و اخلاق و سیاست شناخته می‌شود، اما او سهم قابل‌توجهی در زیست‌شناسی هم داشته است.

ارخوطس باوجود تمام دشواری‌ها، اندیشه‌ی ساخت یک ماشین خودکار خودران را در سر پروراند و آن را به واقعیت تبدیل کرد. آنچه دستاورد او را شگفت‌انگیزتر می‌کند اینست که همه‌ی این‌ها در دورانی رخ داد که از اندیشه‌ی علمی مدرن بسیار فاصله داشت.

خاستگاه اندیشه‌های کیهان‌شناختی به هزاران سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که فیلسوفان باستان درباره‌ی ماهیت جهان گمانه‌زنی می‌کردند.

با لبخندی تأسف‌آمیز گفت «خیلی عجیب است. از وقتی فهمیدم گذرنامه‌ام را گم کرده‌ام، احساس می‌کنم خودم نیستم. ولی خیلی ناراحت‌کننده است که در جایی مثل اینجا سندی برای اثبات وجودت نداشته باشی».

ابوالخیر ازآن‌دست از عارفان و شاعران ایرانی است که تاثیر بسیار زیادی بر اندیشه و عرفان پس‌از خود به جا گذاشته است. تاثیرات او بر اندیشه عرفانی در ایران، نه‌تنها در روزگار خود او که در قرن‌ها پس‌از او نیز قابل پیگیری است.

«ابن رشد اندلسی»، مفسر نامدار فلسفۀ ارسطو بود که تأثیری شگرف بر تفکر غربی داشت و علاقه به اندیشه‌های کلاسیک یونان را احیاء کرده و شکل‌دهنده دین و پزشکی بود.

یافته‌های نیبور تنها به باستان‌شناسی محدود نمی‌شود. سفرنامه او اطلاعات ارزشمندی درباره اوضاع اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و حتی پوشش و آرایش مردم ایران در عصر کریم‌خان زند ارائه می‌دهد. به همین دلیل، مطالعه تاریخ اجتماعی ایران در این دوره، بدون مراجعه به سفرنامه نیبور، ناقص خواهد بود.

از لودویگ فان بتهوون تا ریشارد واگنر، بسیاری از آهنگسازان قرن نوزدهم از جنبش‌های فلسفی آلمان الهام گرفتند، از جمله رمانتیسم، ایده‌آلیسم، بدبینی و نیست‌انگاری.

کارل یونگ می‌گوید پیام‌های زیادی در ضمیر ناخودآگاه ما پنهان هستند که درک و کشف آن‌ها می‌تواند تاثیری دگرگون‌کننده بر زندگی ما داشته باشد. این پیام‌ها به شکل احساسات، نمادها و رویاها ظاهر می‌شوند و نشان می‌دهند یک فرد به چه فکر می‌کند و چه آرزویی دارد.

اولاسف برخلاف بسیاری دیگر از نویسندگان فلسفه عمومی، به دنبال «ساده‌سازی» فلسفه نیست، بلکه می‌خواهد نشان دهد که فلسفه از اساس گفت‌وگو میان انسان‌ها و نه خطابه‌ای از سوی دانای کل است. وی با الهام از پروژه‌ای شهری در بروکلین، گفت‌وگوهایی را گرد آورده که در آنها شهروندان عادی از او پرسش‌هایی درباره عشق، خدا، اخلاق، مرگ، عدالت، و حتی سگ‌ها می‌پرسند.

این درس‌های به‌دست‌آمده با رنج و تلاش درباره‌ی تشخیص درست از نادرست، به پی‌ریزی دانش علمی مدرن کمک کرده‌اند و همچنان می‌توانند یاری‌مان دهند تا در جهانی راهمان را بیابیم که حقیقت در آن به اندازه‌ی دوران یونان و روم باستان لغزنده است.

«ممنتو موری» و همتای کمترشناخته‌شده‌ی آن «ممنتو ویوره»، تاریخچه‌ای طولانی دارند. این مفاهیم که با فیلسوفان رواقی آغاز شدند و به نقاشی‌های وانیتاس در عصر طلایی هلند رسیدند، هم هشدار می‌دهند همه چیز پایان می‌یابد و فاسد می‌شود و هم یادآوری می‌کنند که قدر لحظات زندگی را بدانیم.

آیا می‌دانستید که می‌توانید با ناخودآگاه خود گفت‌وگو کنید؟ کارل یونگ راهنمای گام‌به‌گام برای ممکن ساختن این کار را ارائه کرده است.

سقراط بر این باور بود که روح انسان فناپذیر نیست؛ بلکه پس از مرگ جسم باقی می‌ماند و به سبب سرشت جاودانه و تغییرناپذیرش، به جهان ایدئال تعلق دارد.

شاید وقت‌هایی که چیزی می‌شکند، تازه می‌شود آن را شناخت و ترمیم کرد. شاید اگر بتوانیم با اشیای شکسته چنین برخوردی داشته باشیم، بتوانیم با نقشه‌های نافرجام، خاطرات ناقص یا تصوراتی که از خودمان داریم هم چنین کنیم. گاهی چیزهای شکسته از نسخۀ سالمشان بهترند. گاهی از دل حادثه‌ای بد خیری پنهان بیرون می‌آید.