بررسي موضوع شکار و شکارگري در زندگي بشر اوليه از جنبهي هنري آن از اهميت ويژه برخوردار است.
به گزارش ايسنا، نويسندهي وبلاگ "گنجه و گنجينه" به نشاني http://wishna.blogfa.com در ادامه آورده است: آنچه از او انساني هنرمند و نقاش در درون غارهاي نمور و تاريک ساخت علاقهي وافر و نياز حيات به شکار و نيز تقويت نيروي شکارورزي در خود بود.
اگر به تاريخ بازگشتي نماييم طي دو ميليون سال از نسل اين موجود دوپا، انسان هوشمند کمتر از پنجاه هزار سال بر گيتي حکومت ميراند و در اين مدت شاهد تحولات حيرتانگيزي از او بوده ايم. انسان نئاندرتال حس زيبا پرستي خود را با صدا، ضرباهنگهاي خاص و حرکات بدن به نمايش گذارد.
اين تمايلات اوليه در ادوار بعدي به آواز، موسيقي، رقص و در نهايت کمال سخن انجاميد. که در دورهي انسان بيدارمنش(هوشمند) غارها به گالري تبديل شدند.
نئاندرتال ها از ١٠٠هزار تا ٤٠ هزار سال پيش از خاک اخري که نوعي خاک سرخ بوده براي منقوش کردن تصاويرشان در درون غارها بهره جستند. با اين وجود تا ٤٠ هزار سال پيش را نميتوان به وجود آثار هنري به مفهوم اخص دست يافت و بنابرين هنر در اين مدت با کندي سير تحولات خويش را ميپيمود.
روزگاران مديدي بر بشر گذشت تا اينکه غارها به گاري هنر بشر تبديل شدند. ايران، ايتاليا، اسپانيا و فرانسه از غارهايي چون فون دوگوم تا لاسکو و سرخ دم در لرستان. همه و همه زيباترين اشکال هنر بشر اوليه را در خود جاي دادند و بدين سان تحسين آيندگان را فراهم كردند.