چهارشنبه ای که گذشت اولین جلسه علنی راه یافته گان به مجلس هشتم بود.برای خبرنگارانی که جهت پوشش اخبارآن روز به مجلس آمده بودند،زوایای مختلفی از مجلس، حکم سوژه خبری را داشت. انتخابات غیر رقابتی برای تعیین هیات رییسه موقت مجلس هشتم ،تکیه لاریجانی بر صندلی ریاست،تبریک توکلی به لاریجانی علیرغم همه مخالفت ها با ریاست او،تنزل جایگاه باهنر از نایب رییسی اول به نایب رییسی دوم و قرار گرفتن نامش بعد از ابوترابی فرد،موضع گیری هسته ای لاریجانی و اظهارات قاطع او در باره دخالت مجلس در پرونده هسته ای ،خبر تشکیل کمیته ای برای تنش زدایی از روابط دولت و مجلس،ادبیات ثقیل آقای رییس و...
مطمئنا در کنار تمام این مسائل یک موضوع دیگر نیز در تیر راس خبرنگاران قرار داشت .موضوعی که نه تنها برای رسانه ها که حتی برای نمایندگان نیز در کانون توجه بود .حداد عادل،رییس مجلسی که از جایگاه ریاست و هیات رییسه به صحن مجلس انتقال یافته بود.
تصویر اول مربوط به زمانی بود که لاریجانی با 232 رای به عنوان رییس انتخاب شد و همه نگاه ها به صندلی حداد عادل بود که آیا رییس دوره قبل و رقیب لاریجانی برای تبریک نزد رییس جدید می رود یا نه ؟حدادعادل ترجیح داد بر صندلی خود بماند.
تصویر دوم زمانی بود که لاریجانی بر صندلی ریاست تکیه زد و فیلمبردار مجلس زیرکانه تصویر حداد عادل را بر مانیتور بزرگ مجلس منعکس کرد و نگاه ها به سمت حداد عادل چرخید.
تصویر سوم زمانیکه لاریجانی اولین نطق خود را با تشکر از رای مجلسیان به هیات رییسه جدید و سپاس از هیات رییسه مجلس هفتم و شخص حداد عادل آغاز کرد و از حدادعادل به عنوان رییس معنوی این دوره مجلس یاد کرد(در این زمان خنده تلخی بر لبان حداد عادل نقش بست و بار دیگر تصویر او در مانیتور مجلس نمایان شد)
تصویر پنجم،نمایندگان در طول جلسه گهگاه با مراجعه به حداد خوش و بشی با او می کردند،گویی آنها نیز متوجه شده بودند که قرار گرفتن در موقعیت رییسی معزول چقدر سخت است.اما تصویر آخر،حداد عادل همچون زمان نمایندگی در مجلس ششم از دری که همه نمایندگان خارج می شدند، بیرون آمد.
دیگر او سمتی نداشت که راه دفترهیات رییسه را در پیش بگیرد و از درب مخصوص اعضای هیات رییسه خارج شود.خنده تلخ حداد عادل در مواجه با خبرنگاران گویای همه چیز بود و احتیاج به هیچ کلامی نبود . مطمئنا آنچه تحمل این شرایط را برای حداد عادل سخت کرده است صرفا شکست از رقیبی چون علی لاریجانی نیست
در طول یکی دو ماه اخیر فضا کاملا به نفع لاریجانی و ریاست او قابل پیش بینی بود. آنچه امروز حداد عادل را در شوکی عمیق فرو برده که رییس سابق مجلس تصمیم به روزه سکوت گرفته است فاصله آرای حداد عادل با لاریجانی در نشست مجمع عمومی فراکسیون اصولگرایان است.50 در برابر 160.
حدادعادل رقابت درون گروهی و پیروزی لاریجانی را می تواند برای همه توجیه کند، آنچه کار را برای او سخت می کند توضیح در مورد "نه"بزرگ اصولگرایان است که روزی حدادعادل از دامن آنها برخاست و به ریاست مجلس رسید.
عملکرد حداد عادل در دوران چهار سال ریاست بر مجلس هفتم به گونه ای بود که اصولگرایان خود علیه حداد شوریدند.
اگر روزی همین اصولگرایان حداد عادل را به پاس عملکردش در مجلس ششم و ریاست بر فراکسیون اقلیت آن زمان شایسته ریاست بر مجلس هفتم دانستند اینک هیچ ابایی ندارند او را از کرسی ریاست پایین بکشند.
اصولگرایان نشان داده اند که با کسی رو در وایستی ندارند و در شکستن سنت ها پیشتاز هستند.
اگر روزی حداد عادل مکلا را برخلاف سنت نانوشته در نظام جمهوری اسلامی رییس مجلس کردند امروز سنت دیگری را می شکنند و در زمانی که یک رییس یک دوره مجلس در پارلمان حضور دارد فرد دیگری را به ریاست می رسانند.
در هیچ دوره ای از پارلمان سابقه نداشته است، رییس مجلس در دوره ای در مجلس بعد جایگاه اش در حد یک نماینده عادی تنزل یابد.
دوران ریاست روسای مجالس با خروج آنها از پارلمان پایان می پذیرفت.اما حدادعادل امروز معتقداست" مشی مستقل من نظر همه را تامین نکرد"؛ او دقیقا به جمله ای اشاره می کند که همواره از آن ناحیه مورد نقد و انتقاد بود .عملکرد حدادعادل در جایگاه ریاست مجلس به نحوی بود که خود اصولگرایان درون پارلمان در اعتراض به روش های او از فراکسیون اصولگرایان جدا شدند.
حذف تذکرات شفاهی ، اعمال محدودیت در تذکرات کتبی و قرائت آنها ، جلوگیری از انجام طرح های استیضاح و...همه مواردی از ایستادگی هیات رییسه دربرابر نمایندگان برای انجام وظایف نمایندگی بود.
حداد عادل حتی در برخورد با دولت همسو و به اعتقاد خودش" برادر"نیز دچار سردرگمی بود . درحالی که سه سال عمر مجلس صرف همراهی صرف با دولت و تبعیت از نظرات و لوایح دولت شد در سال پایانی از تعامل به تقابل رسیدند.
به گفته حداد عادل ، مشی مستقل او موجب شده بود که در بسیاری از موارد"هم دولت انتظار بیشتری داشت و هم نمایندگان"؛ حداد عادل امروز پس از کنار گذاشته شدن از جایگاه ریاست می گوید "من به یک اصل معتقد هستم و آن کاهش التهاب در فضای سیاسی است".
برداشت و اجرای این اصل در مجلس هفتم به حدی افراطی بود که رفته رفته منجر به تنزل شان مجلس و کنار گذاشتن این نهاد از سوی سایر قوا از جمله دولت شد.
در این زمان گرچه حداد عادل سعی می کرد با دفاع از مدیریت خود بگوید"مجلس پشت دولت بود نه در مشت آن "اما واقعیت آن است که دولت ، مجلس را نمی دید و به دلخواه عمل می کرد.
امروز در پایان دوره مدیریتی حداد عادل با قاطعیت بیشتری می توان گفت حدادعادل یک چهره فرهنگی است که بنا به اقتضای شرایط در مجلس ششم رییس فراکسیون اقلیت شد و در مجلس هفتم ، در غیاب چهره ای شاخص برای تکیه بر کرسی پارلمان ،بدون سوابق سیاسی چشم گیر رییس مجلس گردید و در دوران ریاست تحت تاثیر برخی چهره های مجلس از جمله نایب رییس خود بود و نتوانست مشی مستقلی را ارائه دهد.
حدادعادل اگر یک چهره سیاسی بود ، شاید با درک شرایط و زمانی که دید فضا کاملاً به نفع ریاست لاریجانی است کنار می کشید تا در کارنامه خودآرای 50 دربرابر 160 را ثبت نکند و بر این تحلیل که او برای ریاست جمهوری برنامه دارد دامن می زد و حتی در آن راه قدم بر می داشت.
اکنون با اقدامی که اصولگرایان علیه حداد عادل انجام دادند می توان با قاطعیت گفت دوران سیاسی کاری حدادعادل برای مدت ها به پایان رسیده و کاندیداهای ریاست جمهوری هراسی از حضور او در عرصه رقابت نباید داشته باشند، زیرا بعید است که او حتی کاندیدا باشد.
اگر در دورانی به دلیل سرگردانی اصولگرایان، غیبت نیروهای شاخص ،عدم وحدت و... نیروهایی چون حداد عادل امکان حضور در صحنه را یافتند ، به نظر می رسد برخی از جریانات اصولگرایان از جمله راست سنتی با محوریت ناطق نوری اکنون در فکر بازسازی جایگاه ها و تجدید نظر در نیروهای درون جریان اصولگرا به خصوص در قوای مهم کشور هستند.
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
برایش آرزوی موفقیت دارم.
خیلی بی انصافانه قلم زده اید . کجای این 3 سال همزمانی مجلس هفتم و دولت نهم شاهد همراهی مجلس بودیم ؟! از آغاز به کار دولت در جریان رای اعتماد وزرا ، که تلخ ترین دوران از همیاری و همکاری مجلس به دولت در پس از انقلاب می باشد ، در سال اول گرفته تا 3 بودجه ای که دولت نهم در هر سال به مجلس ارایه می نمود و در هر 3 نوبت با شدیدترین تغییرات در مجلس مواجه می گشت .
از تذکرات شدید و خارج از آمار مجلسیان به دولت گرفته تا حذف جزیی ترین اختیار دولت ، مساله ی ساعت رسمی کشور .
از نامه نگاریهای بدون ملاحظه و اشتباه رییس مجلس به افراد مختلف گرفته تا مقاومت از تصویب لایحه ی خشکسالی در آخرین روز عمر این مجلس .
در کجای این 3 سال شاهد همکاری ویژه ی دولت بوده اید !؟
اتفاقا ما برعکس شما فکر می کنیم : حدادعادل مزد عدم حمایت و همکاری با دولت و رییس آن را خورده است .