کورتیزول هورمون اصلی استرس است که در شرایط تهدید و فشار ترشح میشود. در بحرانهای کوتاهمدت، این هورمون نقش محافظ دارد؛ اما در شرایط سخت و طولانیمدت مثل ناامنی، سوگ، فشار اقتصادی یا تروماهای مزمن، سطح کورتیزول بالا میماند و به فرسودگی جسم و روان منجر میشود. هدف مدیریت کورتیزول، حذف آن نیست.
به گزارش همشهری آنلاین، تنفس آهسته با بازدم طولانی، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال میکند و پیام «ایمنی» به مغز میفرستد.
روش ساده:
این روش یکی از مؤثرترین راههای کاهش فعالیت محور استرس (HPA) است.
مغز تفاوتی بین تهدید واقعی و تهدید اطلاعاتی قائل نمیشود. مصرف مداوم اخبار منفی باعث فعالماندن سیستم هشدار بدن میشود.
راهکار عملی:
در شرایط کورتیزول بالا، ورزش شدید میتواند استرس را تشدید کند. حرکت ملایم به بدن کمک میکند انرژی استرس تخلیه شود.
پیشنهادها:
قاعدهی ساده: بعد از حرکت باید آرامتر شوی، نه خستهتر.
کمخوابی باعث افزایش ترشح کورتیزول بهویژه در ساعات عصر و شب میشود.
اقدامات کلیدی:
افت قند خون یکی از محرکهای اصلی ترشح کورتیزول است.
نکات مهم:
حمایت اجتماعی یکی از قویترین تنظیمکنندههای استرس است. حتی ارتباط کوتاه اما امن، سطح کورتیزول را کاهش میدهد.
نمونهها:
تروما و استرس مزمن در بدن ذخیره میشوند. تمرینهای سادهی اتصال به بدن، سیستم عصبی را از حالت بقا خارج میکنند.
تمرین سریع:
بدون معنا، بدن در حالت هشدار باقی میماند. معناسازی به مغز کمک میکند از استرس عبور کند، حتی اگر شرایط بیرونی تغییر نکند.
پرسشهای کمککننده:
منبع : pubmed.ncbi